خاورمیانه؛ صلحی که فروخته می‌شود، جنگی که مدیریت می‌شود

یک یادداشت ژئوپلیتیک تند، صریح و با اهداف کشور های جهان در خاورمیانه است

خاورمیانه؛ صلحی که فروخته می‌شود، جنگی که مدیریت می‌شود

خاورمیانه دیگر میدان جنگ‌های ناگهانی نیست؛
این منطقه حالا آزمایشگاه مدیریت بحرانِ قدرت‌های بزرگ است.
نه برای پایان دادن به جنگ، بلکه برای کنترل آن.

آمریکا عقب ننشسته؛ فقط لباس عوض کرده است.
از «پلیس منطقه» به «کارگردان پشت پرده» تبدیل شده؛
هزینه نمی‌دهد، اما جهت می‌دهد.
اسرائیل می‌زند، عرب‌ها پول می‌دهند، تحریم‌ها کار را تمیز می‌کنند.

در این میان، واژه‌ی «صلح» بیش از آنکه واقعیت باشد، برند سیاسی است.
هرجا آمریکا از صلح می‌گوید، باید دید کدام جنگ را می‌خواهد منجمد کند، نه تمام.

چین آرام وارد می‌شود؛
نه با ناو، نه با تهدید، بلکه با قرارداد و نفت.
میانجی‌گری می‌کند، لبخند می‌زند و ثبات می‌خواهد؛
نه برای انسان، برای سرمایه.
چین صلح را دوست دارد، اما فقط تا جایی که سود کند؛
اولین گلوله واقعی، اولین عقب‌نشینی پکن خواهد بود.

روسیه اما نه صلح می‌خواهد نه پیروزی.
مسکو به بی‌ثباتی مزمن نیاز دارد؛
جایی که جنگ نیمه‌کاره بماند و نظم کامل شکل نگیرد.
سوریه برای روسیه یک کشور نیست؛ یک کارت بازی دائمی است.

در این میان، بازیگران منطقه‌ای هرکدام پروژه‌ای جدا دارند.
اسرائیل دنبال امنیت مطلق است، حتی به قیمت جنگ دائمی.
عربستان به‌دنبال آرامش اقتصادی است، حتی به قیمت عقب‌نشینی تاکتیکی.
ترکیه رؤیای امپراتوری دارد، ولو در قالب نفوذ خزنده.
و ایران، در غیاب اتحاد رسمی، با بازدارندگی نامتقارن زنده مانده است.

اما قربانی اصلی این شطرنج بزرگ، مردم‌اند؛
فلسطین هنوز مسئله است، اما در اولویت هیچ قدرتی نیست.
تا وقتی خون به اندازه‌ای نریزد که بازار انرژی را به هم بزند،
هیچ‌کس عجله‌ای برای پایان دادن به بحران ندارد.

حقیقت تلخ این است:
خاورمیانه نه به‌سوی صلح می‌رود، نه به‌سوی انفجار نهایی.
این منطقه در برزخ ژئوپلیتیک گیر کرده؛
جایی که جنگ باید زنده بماند، اما از کنترل خارج نشود.

و این خطرناک‌ترین نوع جنگ است.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک