شنبه 25 مهر 1405

امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک

رزمایش هسته‌ای ناتو؛ ۱۷ کشور برای جنگ اتمی آماده می‌شوند، صلح جهانی کجاست؟

رزمایش هسته‌ای استدفست نون ۲۰۲۶ با حضور ۱۷ کشور در ایتالیا برگزار می‌شود. اهداف ناتو، پیامدهای بازدارندگی هسته‌ای و خطر تشدید رقابت تسلیحاتی را بررسی می‌کنیم.

اختصاصی کرونا

کد خبر : 129256
تاریخ انتشار : جمعه 24 مهر 1405 - 2:28

کرونا :

امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک

رزمایش هسته‌ای ناتو؛ ۱۷ کشور برای جنگ اتمی آماده می‌شوند، صلح جهانی کجاست؟

رزمایش هسته‌ای ناتو؛ ۱۷ کشور برای جنگ اتمی آماده می‌شوند، صلح جهانی کجاست؟

۱۷ کشور، یک رزمایش هسته‌ای و پرسشی نگران‌کننده: آیا جهان به‌جای حرکت به سمت خلع سلاح اتمی، در حال تمرین سناریوهایی است که اجرای واقعی آن‌ها می‌تواند فاجعه‌ای برای بشریت رقم بزند؟

رزمایش استدفست نون ۲۰۲۶؛ تمرین بازدارندگی یا آماده‌سازی برای بدترین سناریو؟

رزمایش سالانه هسته‌ای ناتو با نام «استدفست نون» (Steadfast Noon) از ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ در ایتالیا آغاز شده و طبق برنامه تا ۲۳ اکتبر ادامه دارد. بر اساس اعلام رسمی ناتو، نیروهای نظامی ۱۷ کشور در این رزمایش مشارکت دارند و هدف آن، تمرین آمادگی و ارزیابی رویه‌های مرتبط با بازدارندگی هسته‌ای است.

ناتو تأکید کرده است که در این رزمایش از سلاح هسته‌ای واقعی استفاده نمی‌شود و این مانور علیه کشور مشخصی طراحی نشده است. بااین‌حال، موضوع اصلی همچنان پابرجاست: چرا در جهانی که از پیامدهای فاجعه‌بار جنگ هسته‌ای آگاه است، تمرین‌های نظامی مرتبط با استفاده احتمالی از این سلاح‌ها همچنان بخش مهمی از راهبرد قدرت‌های بزرگ باقی مانده‌اند؟

وقتی نام صلح مطرح است، چرا سناریوی جنگ اتمی تمرین می‌شود؟

استدلال رسمی ناتو این است که آمادگی هسته‌ای، احتمال حمله دشمن را کاهش می‌دهد؛ زیرا طرف مقابل می‌داند هرگونه حمله می‌تواند با پاسخی ویرانگر روبه‌رو شود.

این استدلال در ادبیات نظامی با مفهوم «بازدارندگی هسته‌ای» شناخته می‌شود. بر اساس این نظریه، وجود توانایی پاسخ هسته‌ای می‌تواند هزینه جنگ را برای مهاجم آن‌قدر بالا ببرد که از آغاز درگیری منصرف شود.

اما این راهبرد با یک پرسش اساسی روبه‌روست: اگر هدف نهایی، جلوگیری از جنگ است، تا چه اندازه می‌توان امنیت جهان را به تهدید استفاده از سلاحی وابسته کرد که کاربرد واقعی آن ممکن است پیامدهایی فراتر از مرزهای کشورهای درگیر داشته باشد؟

اشتباه محاسباتی، برداشت نادرست از تحرکات نظامی، اختلال در ارتباطات یا تشدید ناخواسته یک بحران می‌تواند شرایطی ایجاد کند که تصمیم‌گیری‌ها از کنترل خارج شوند. این‌ها به معنای قطعی بودن جنگ هسته‌ای نیستند، اما خطرهایی هستند که هر راهبرد مبتنی بر سلاح‌های اتمی باید به آن‌ها پاسخ دهد.

۱۷ کشور در یک رزمایش؛ پیام نظامی آن چیست؟

اهمیت رزمایش استدفست نون فقط در تعداد کشورهای شرکت‌کننده خلاصه نمی‌شود. این تمرین بخشی از سازوکار بازدارندگی هسته‌ای ناتو است و هماهنگی میان نیروها و هواپیماهای نظامی را در چارچوب مأموریت‌های مرتبط با این راهبرد بررسی می‌کند.

در این چارچوب، برخی هواپیماهای کشورهای عضو قابلیت حمل تسلیحات متعارف و هسته‌ای دارند. البته مشارکت در رزمایش به معنای آن نیست که تمام ۱۷ کشور دارای سلاح هسته‌ای هستند یا همگی در یک مأموریت عملیاتی برای حمل بمب اتمی شرکت می‌کنند.

بنابراین، باید میان سه موضوع تفاوت قائل شد:

  • داشتن سلاح هسته‌ای: برخورداری یک کشور از زرادخانه اتمی.
  • مشارکت در بازدارندگی هسته‌ای: نقش‌آفرینی در ساختار و مأموریت‌های مرتبط با این راهبرد.
  • شرکت در رزمایش: تمرین هماهنگی، آمادگی و رویه‌های نظامی که لزوماً به معنای استفاده واقعی از سلاح هسته‌ای نیست.

این تفکیک برای جلوگیری از برداشت‌های نادرست از ماهیت رزمایش ضروری است.

آیا این رزمایش پیامی برای روسیه و دیگر قدرت‌های جهانی دارد؟

ناتو اعلام کرده است که رزمایش امسال از مدت‌ها قبل برنامه‌ریزی شده و علیه کشور مشخصی نیست. در عین حال، این تمرین در شرایطی برگزار می‌شود که تنش‌های امنیتی میان روسیه و کشورهای عضو ناتو همچنان یکی از مسائل مهم امنیت اروپا است.

از منظر تحلیلی، برگزاری چنین رزمایشی می‌تواند چند پیام داشته باشد: تأکید بر انسجام نظامی اعضای ناتو، نمایش آمادگی برای مقابله با تهدیدهای احتمالی و حفظ اعتبار بازدارندگی هسته‌ای این ائتلاف.

بااین‌حال، نسبت دادن این رزمایش به تصمیم قطعی برای حمله به روسیه یا هر کشور دیگری، بدون شواهد معتبر، درست نیست. نمایش آمادگی نظامی، به‌تنهایی اثبات‌کننده قصد آغاز جنگ نیست.

اما مسئله‌ای که نباید نادیده گرفته شود این است که نمایش قدرت برای بازداشتن طرف مقابل از جنگ، ممکن است هم‌زمان از سوی طرف مقابل تهدید تلقی شود و به رقابت تسلیحاتی دامن بزند.

این همان معمای امنیت است: هر طرف ممکن است اقدامات خود را دفاعی بداند، درحالی‌که طرف دیگر همان اقدامات را تهدیدی علیه امنیت خود تلقی کند.

جهان به چه چیزی نیاز دارد؛ بازدارندگی بیشتر یا تضمین‌های واقعی برای صلح؟

مسئله صرفاً این نیست که ناتو چرا رزمایش برگزار می‌کند؛ پرسش مهم‌تر این است که قدرت‌های هسته‌ای چه برنامه‌ای برای کاهش خطر استفاده از این سلاح‌ها دارند.

اگر بازدارندگی هسته‌ای برای جلوگیری از جنگ ضروری معرفی می‌شود، باید در کنار آن، اقدامات قابل سنجشی نیز برای کاهش خطر اشتباه محاسباتی، تقویت ارتباطات نظامی، جلوگیری از تشدید بحران‌ها و پیشبرد توافق‌های کنترل تسلیحات وجود داشته باشد.

در غیر این صورت، جهان ممکن است در چرخه‌ای گرفتار شود که در آن هر کشور برای احساس امنیت بیشتر، آمادگی نظامی خود را افزایش دهد و همین اقدام، نگرانی و واکنش طرف مقابل را تشدید کند.

در چنین شرایطی، صلح نه بر پایه اعتماد و کاهش تهدید، بلکه بر پایه ترس از خسارتی شکل می‌گیرد که هیچ‌یک از طرف‌ها نمی‌تواند پیامدهای آن را به‌طور کامل کنترل کند.

مطالبه از قدرت‌های جهانی؛ امنیت را با خطر نابودی بشریت معامله نکنید

از ناتو، روسیه، آمریکا و دیگر قدرت‌های هسته‌ای باید پرسید: سهم هرکدام در کاهش خطر جنگ اتمی چیست؟ چه اقداماتی برای جلوگیری از سوءبرداشت نظامی و تشدید ناخواسته بحران‌ها انجام می‌شود؟ و چه تضمینی وجود دارد که رقابت برای حفظ بازدارندگی، به مسابقه‌ای پایان‌ناپذیر برای افزایش آمادگی هسته‌ای تبدیل نشود؟

این پرسش‌ها به معنای نادیده گرفتن تهدیدهای امنیتی یا انکار حق کشورها برای دفاع از خود نیست؛ بلکه مطالبه‌ای برای پاسخ‌گویی درباره پیامدهای تصمیم‌هایی است که امنیت میلیون‌ها انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

بشریت به جهانی نیاز ندارد که در آن قدرت‌ها هر سال بهتر از گذشته جنگ هسته‌ای را تمرین کنند، اما در جلوگیری از وقوع آن همچنان با خطر و عدم قطعیت روبه‌رو باشند.

بازدارندگی ممکن است از نگاه برنامه‌ریزان نظامی ابزاری برای جلوگیری از جنگ باشد؛ اما امنیت پایدار زمانی معنا پیدا می‌کند که قدرت‌های جهانی، در کنار آمادگی دفاعی، برای کاهش خطر استفاده از سلاح‌های هسته‌ای و حرکت به سمت خلع سلاح نیز اقداماتی جدی، شفاف و قابل ارزیابی انجام دهند.

پرسش نهایی همچنان باقی است: آیا قدرت‌های جهان می‌توانند همان‌قدر که برای آمادگی در برابر جنگ اتمی هزینه و برنامه‌ریزی می‌کنند، برای جلوگیری از وقوع آن نیز اراده و تعهد عملی نشان دهند؟

نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.