«ای ایران»؛ سرودی که صفوف را روشن می‌کند

«ای ایران»؛ سرودی که صفوف را روشن می‌کند

در روزگاری که دشمنان این خاک در تلاش‌اند ملت ایران را دچار شکاف، ناامیدی و تفرقه کنند، سرود ای ایران نه تنها یک قطعه موسیقایی، بلکه یک اعلام وفاداری ملی است. سرودی که سینه‌به‌سینه، نسل‌به‌نسل در جان ایرانی‌ها ریشه دوانده، اکنون بیش از هر زمان دیگری نماد تمایز بین صف ملت و صف نفوذ و نفاق شده است.

دو قطبی‌سازی هدفمند؛ طرح دشمن برای تجزیه وحدت

دشمن، برای ضربه‌زدن به کشورهایی با پشتوانه تاریخی و تمدنی، همواره از ابزار «دو قطبی‌سازی» استفاده کرده است. ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست. دو قطبی‌سازی‌هایی مثل دین‌داری/بی‌دینی، سنت/مدرنیته، زن/مرد، ترک/فارس، و حتی سنتی‌تر از همه، ایران/غیرایران، جزو نقشه‌هایی هستند که در ظاهر به نام آزادی بیان یا حق انتخاب عرضه می‌شوند، اما در باطن، پیاده‌سازی پروژه‌هایی برای سایش ستون‌های وحدت ملی هستند.

در چنین فضایی، ایستادن پای سرود «ای ایران» نه یک واکنش احساسی، بلکه یک انتخاب عقلانی است؛ انتخابی برای حفظ بقا و جلوگیری از بلعیده‌شدن در توفان‌های ساختگی.

ای ایران؛ مسیر اتحاد ملی در مقابل دشمن

شاید بپرسیم چرا باید بر یک سرود ملی غیررسمی چنین تأکید شود؟ پاسخ ساده است: «ای ایران» حامل روح جمعی ایرانی است، و هرکس آن را از عمق دل بخواند، به‌صورت خودآگاه یا ناخودآگاه در جبهه ایران ایستاده است.

کسی که این سرود را طرد می‌کند یا نسبت به آن بی‌تفاوت است، باید پرسیده شود: از کدام خاک، کدام هویت و کدام تاریخ بریده‌ای؟ این سرود، سرخط وحدت کسانی است که گرچه ممکن است در گرایش‌های سیاسی، مذهبی یا قومی تفاوت‌هایی داشته باشند، اما در یک نقطه به اشتراک می‌رسند: ایران.

ای ایران، پل پیوند دل‌هاست، صدای مشترک میلیون‌ها انسان است که با همه تنوعشان، برای بقا و عزت ایران، حاضرند در یک جبهه بایستند.

خط نفوذ داخلی؛ جریانی که از ای ایران بیزار است

خط نفوذ، فقط مأموران بیگانه نیستند؛ بلکه تفکری است که می‌کوشد ریشه‌های هویت ملی را از درون بخشکاند. جریانی که «ای ایران» را نمی‌خواند، به‌طور سیستماتیک در حال زدودن حس تعلق ملی، افتخار به تاریخ، و غرور تمدنی از ذهن جوانان است.

بی‌احترامی به سرودهای ملی، به بهانه‌های روشنفکری یا جهان‌وطنی، تکه‌ای از پازلی است که می‌خواهد ملت ایران را بی‌ریشه، بی‌جهت و بی‌دفاع کند. هر ایرانی باید با دقت بنگرد که کدام چهره‌ها، رسانه‌ها یا جریان‌ها از ای ایران واهمه دارند؟ پاسخ این سوال، نقشه خط نفوذ داخلی را واضح‌تر از هر تحلیل امنیتی می‌سازد.

جمع‌بندی

سرود ای ایران، صرفاً یک آهنگ نوستالژیک نیست، بلکه مرزبندی شفاف بین دلدادگان این سرزمین و خائنان آن است. در دورانی که دشمنان بیرونی با مزدوران درونی هم‌داستان شده‌اند، خواندن ای ایران یعنی ایستادن در صف ملی، یعنی برافراشتن پرچم هویت و وحدت.

و بی‌راه نیست اگر گفته شود:
هر کس “ای ایران” نمی‌خواند، در مسیر نادرست حرکت می‌کند.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای