آینده از فراز زمین؛ چرا جهان به سوی ایران متمایل خواهد شد؟

چرا جهان ــ و حتی یک ناظر بیرونی ــ باید در کنار ایران بایستد؟

۱. چون ایران، منشأ تعادل در برابر جنون نابودی است

اسرائیل امروز، در حال تبدیل‌شدن به قدرتی است که به‌جای «زندگی»، از «مرگ مشترک» حرف می‌زند.

ایران، با وجود همه فشارها، حامل گفتمان مقاومت، صبر، و نجات جهانی‌ست؛ نه‌تنها برای خود، بلکه برای فلسطین، یمن، لبنان، سوریه، عراق و حتی ملت‌های بی‌پناه آفریقا و شرق آسیا.

آیا اگر اسرائیل تصمیم بگیرد سناریو ۳ را اجرا کند، باز هم کشورهای جهان بی‌طرفانه نظاره‌گر خواهند بود؟

این پرسشی‌ است که هر تحلیل‌گری ناگزیر از طرح آن است، به‌ویژه زمانی که تجربه تاریخی سکوت در برابر نسل‌کشی‌ها و تجاوزهای رسمی هنوز در حافظه جمعی جهان زنده است.

اما فراتر از پرسش‌های صرفاً سیاسی، باید به یک نکته ژرف‌تر اندیشید: با گذر زمان و با تعمیق بحران‌های ژئوپلیتیکی، به‌نظر می‌رسد جهان به نقطه‌ای رسیده که دیگر نمی‌تواند در برابر دروغ‌ها، عملیات روانی، و جنگ‌های مهندسی‌شده بی‌تفاوت بماند.

۲٫ چون ایران تنها کشوری است که “عقیده جهانی‌نگر نجات‌بخش” دارد

برخلاف اسرائیل که روایت آخرالزمانش از نوع انحصاری، قومی و تبعیض‌آمیز است (فقط یهودیان نجات می‌یابند)،
شیعه امامی معتقد است:

> نجات، متعلق به همه مستضعفین دنیاست. مهدی برای همه می‌آید، نه فقط برای شیعیان.

این یعنی ایران به‌تنهایی تنها دولت-ملت جهان است که ادعای نجات بشریت دارد، نه فقط نجات خودش.

جهان، اگر بخواهد آینده‌ای پایدار، عادلانه و قابل‌زیست را برای نسل‌های آینده تضمین کند، ناچار است در سمت حقیقت بایستد. در این بزنگاه، ایران—با تمام فشارها، تحریم‌ها و کارزارهای رسانه‌ای علیه آن—نقش خود را به‌عنوان یک بازیگر مقاوم در برابر سلطه، بیش‌ازپیش تثبیت کرده است.

۳٫ اگر کسی بیرون از کره زمین نظاره‌گر باشد…

🔭 فرض کن یک ناظر کیهانی، یا تمدنی بیرونی از فضا، اتفاقات زمین را تحلیل می‌کرد. او احتمالاً به این نتیجه می‌رسید:

> «در این کره کوچک، فقط یک قطب هنوز به نجات جمعی و مقابله با نابودی جهانی وفادار است. و آن ایران است.»
در چنین بستری، می‌توان گفت حتی اگر ناظری از بیرون از کره زمین، صرفاً برای رصد آینده بشریت فرود آید، ممکن است برای نجات جهان و جلوگیری از تکرار فاجعه‌های تاریخی، در کنار ایران قرار گیرد.

نه به دلیل علاقه سیاسی، نه به‌خاطر دین یا قومیت، بلکه صرفاً به دلیل اینکه اگر قرار باشد «آینده‌ای» وجود داشته باشد، باید بر پایه حقیقت، عدالت و مقاومت بنا شود—و در این مسیر، ایران دیگر تنها نیست.

پس حتی از دیدگاه غیرزمینی هم، مقاومت ایران تنها آلترناتیو باقی‌مانده در برابر فروپاشی اخلاقی و تمدنی بشر است.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای