آنچه این روزها دیده میشود، نه یک اعتراض خودجوش و نه یک جنبش اجتماعی منسجم، بلکه بازآراییِ شکستخورده یک پروژه آشوب است؛ پروژهای که پس از ناکامی «جوانان رضا پهلوی» در ایجاد موج خیابانی، حالا بهدنبال وصلهکردن قطعات ناهمگون اپوزیسیون رفته است. از «شاهمیآید» تا «هرکه علیه ایران است، با ماست» وقتی موتور خیابان روشن
آشوبی که موفق نشد، مقصرش ساخته شد برداشتی که مطرح کردهایم از منظر تحلیل رسانه و جنگ روایتها قابل دفاع است و میشود آن را اینگونه منسجم و دقیق توضیح داد: ۱. جابهجایی مسئولیت در روایت اینترنشنال آنچه اینترنشنال میگوید، بیش از آنکه «افشاگری» باشد، مدیریت شکست است. وقتی پروژه «فشار خیابانی + فشار خارجی»
اینها ارزش عملیاتی، امنیتی و اطلاعاتی ندارند فقط سروصدا میکنند دو سطح و پرسش متفاوت وجود دارد: ۱) چرا آمریکا (نمادش ترامپ) با سلطنتطلبها رفتار تحقیرآمیز اما کنترلشده دارد؟ ۲) چرا سازمان اطلاعات ایران اساساً سلطنتطلبها را تهدید امنیتی جدی نمیداند؟ هر دو سؤال را باید در بستر واقعیات قدرت، میزان اثرگذاری و ارزش عملیاتی
اخراج مهاجران ایرانی از آمریکا؛ مرز باریک میان دوستی، شکست و سوءظن در روزهایی که تنشهای ژئوپولیتیکی میان ایران و آمریکا بهویژه پس از جنگ ۱۲روزه با اسرائیل در اوج قرار دارد، روند فزاینده اخراج یا محدودسازی برخی مهاجران ایرانی در آمریکا، به یکی از نشانههای پارادوکس در سیاست خارجی ایالات متحده بدل شده است:
