از «شاه‌می‌آید» تا «هرکه علیه ایران است، با ماست»

آنچه این روزها دیده می‌شود، نه یک اعتراض خودجوش و نه یک جنبش اجتماعی منسجم، بلکه بازآراییِ شکست‌خورده یک پروژه آشوب است؛ پروژه‌ای که پس از ناکامی «جوانان رضا پهلوی» در ایجاد موج خیابانی، حالا به‌دنبال وصله‌کردن قطعات ناهمگون اپوزیسیون رفته است.

از «شاه‌می‌آید» تا «هرکه علیه ایران است، با ماست»

وقتی موتور خیابان روشن نشد، شعارها هم تغییر کرد. پروژه‌ای که با رؤیای «بازگشت سریع قدرت» آغاز شد، حالا به نقطه‌ای رسیده که حامد اسماعیلیون، طیف‌های چپِ رادیکال، لیبرال‌های رسانه‌ای و حتی تجزیه‌طلب‌ها در یک قاب واحد قرار گرفته‌اند.
این ائتلاف نه از سر قدرت، بلکه از سر استیصال است؛ اتحادِ کسانی که تنها نقطه اشتراک‌شان «فقدان پایگاه اجتماعی در داخل» است.

هجمه همزمان از چپ و راست؛ نشانه قدرت یا نشانه سردرگمی؟

ایران امروز همزمان از دو سو هدف گرفته می‌شود:

• از راست افراطیِ برانداز که آشکارا به مداخله خارجی و حتی سناریوهای امنیتی دل بسته؛
• و از چپِ هیجانی که بدون پاسخ به پرسش «بعدش چه؟»، تنها بر طبل نفی می‌کوبد.

این همزمانی، اگرچه پرسر‌وصداست، اما بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه سردرگمی اتاق‌های فکر بیرونی است؛ چون جامعه‌ای که قرار بود به خیابان بیاید، نیامد.

امنیت؛ همان جایی که محاسبه‌شان غلط از آب درآمد

در کنار جنگ روایت‌ها، گزارش‌هایی از درگیری‌های امنیتی و حتی سرنگونی پهپادهای منتسب به اسرائیل در آسمان ایلام مطرح شد.
فارغ از جزئیات فنی، یک پیام روشن است:

ایران، برخلاف تصور طراحان آشوب، نه غافلگیر است و نه بی‌دفاع.

آن‌ها روی «شکاف داخلی» شرط بستند، اما با هوشیاری امنیتی و بی‌اعتمادی عمومی به اپوزیسیون بیرونی روبه‌رو شدند.

اپوزیسیونِ بی‌برنامه، جامعهِ آگاه

مسئله اصلی اینجاست:
اپوزیسیونی که برنامه اقتصادی، مدل حکمرانی، پاسخ به امنیت ملی و حتی تعریف واحدی از ایران ندارد، چگونه می‌خواهد اعتماد بسازد؟

وقتی پای تجزیه‌طلب‌ها به وسط می‌آید، وقتی دعوت به فشار خارجی و تحریم و ناامنی می‌شود، جامعه—even منتقد—عقب می‌کشد. این عقب‌نشینی، حمایت از وضع موجود نیست؛ نه گفتن به قمار با ایران است.

جمع‌بندی صریح

• پروژه آشوب شکست خورد، چون مردم ابزار نشدند.
• ائتلاف‌های امروز، ائتلافِ قدرت نیست؛ ائتلافِ درماندگی است.
• هجمه همزمان از چپ و راست، بیشتر از آنکه ایران را تضعیف کند، اپوزیسیون را لو داد.
• و امنیت ایران، یک‌بار دیگر نشان داد که سناریوهای بیرونی همیشه روی کاغذ جذاب‌تر از میدان واقعی‌اند.

ایران مسئله دارد، نقد دارد، اعتراض دارد؛
اما آشوبِ سفارشی، رهبری وارداتی و ائتلاف با دشمنِ آشکار، نسخه‌ای نیست که این جامعه بپذیرد.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک