یادی از «شهدای اقتدار» 23 خرداد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی‌ «کرونا» ، یدالله مرادی تحلیل‌گر مسائل سیاسی در یادداشتی نوشت: شب جمعه ۱۴۰۳ را با اجرای دعای کمیل در مکه از هتل هندبا که با خود یک آرزو بود، با نوای دلنشین و هیجانی حاج منصوری ساعت ۱۲ تمام کرده و چه خوشحال از این دعا بودیم که خواب شیرین تا ساعت ۳۰/۳ صبح به‌وقت مکه با اذان صبح به پایان رسید.

وقتی در راهرو طبقه ۵ به‌صف نماز صبح ایستادیم یکی از حجاج آهسته گفت که اسرائیل چند نقطه از کشور را هدف حمله قرار داده، نمی‌دانم نماز را چطور خواندم، سریع به اتاق برگشتم تا شبکه ۳ در حین پخش بازی والیبال ایران و آمریکا در گیم چهارم است اما زیرنویس دارد، آن‌هم چه زیرنویس تلخی! سردار سلامی، طهرانچی، غلامعلی رشید و فریدون عباسی در حمله رژیم جنایتکار صهیونی به شهادت رسیده‌اند.

ساعت ۴ و ۳۰ دقیقه صبح با پسرم دکتر عبدالله در تهران تماس گرفتم و پس از اطلاع از سلامت آن‌ها کمی آرام‌تر شدم‌. ولی نام‌های شهدا هرکدام معادل یک امت بودند، سرداران اتاق فکر و مدیریت نظام و دانشمندان هسته‌ای که هرکدام سرمایه‌ای ملی، انسانی و نخبگانی بودند و گنج‌هایی هستند که سال‌ها باید بگذرد تا مادر روزگار چنین فرزندانی را بزاید.

همه معادلات و برنامه‌های ما هم در مکه به هم‌ریخت، اشک و ماتم و بغض و گریه خوراک زوار شد و زانوی غم و ماتم گرفتیم و لحظه‌به‌لحظه هم اخبار تلویزیون را دنبال می‌کردیم، دچار بهت شده بودیم، صبحانه یادمان رفت و برنامه زیارت لغو شد و هرکس در گوشه‌ای کزکرده بود و هق‌هق گریه می‌کرد.

هرلحظه خبر جدید از مکان جدید که مورد اصابت قرارگرفته، ناگهان مجدداً به یاد تهران و شهرک‌های وزارت دفاع افتادم، ساعت ۵ و ۳۰ دقیقه صبح مجدداً با عبدالله تماس گرفتم تا بیرون از منزل هستند و امور را رصد می‌کنند، بلوکی از ساختمان‌های مسکونی در نزدیکی آن‌ها مورد اصابت قرارگرفته و همچنان صدای انفجارهای پی‌درپی شنیده می‌شود این در حالی بود که ساعت،۳۰/۷ صبح دعوت به دعای ندبه شده بودیم که واقعاً گریه امانم نداد نه برای دعا بلکه برای شهدای بمباران و ترور.

اما وحشتناک‌ترین خبر تائید شهادت سردار حاجی‌زاده، فرماندهی هوا و فضای سپاه بود که واقعاً کمرشکن بود، زیرا با وقوع حمله ناجوانمردانه اسرائیل جنایتکار همه چشم‌انتظار اقدام حاجی‌زاده بودند و او را یک تکیه‌گاه می‌دانستند و حال شاهد شهادتش، حاجی‌زاده عزیز، انسانی متواضع، متخصص، انقلابی، با ۴۰ سال تلاش صادقانه، خانه امن ایران را رقم‌زده بود.

پیام سریع رهبری هم آرام‌بخش شد که حکایت از سلامت خود ایشان بود و هم‌چشم بیدار و سکان‌دار شجاع در اقدامی سریع جانشینان سرداران شهید را بدون فوت وقت اعلام نمودند که نشان از نوعی نظم و مدیریت و برنامه‌ریزی داشت. ظهر با چشمانی اشک‌آلود در نماز جماعت حاضر شدیم، پژمردگی، بی‌روحی، خمودگی، نگرانی در چهره‌ها موج می‌زد، حجت‌الاسلام میناپور بین ۲ نماز سخنان آرام‌بخش و روح‌افزایی را بیان کردند و گفتند: «سرتان را بلند و بالا بگیرید، پیش حجاج کشورهای دیگر حالت مظلومی و کدورت در چهره نداشته باشید»، به خود آمدیم که ما شیعه هستیم و ایرانی و باید آماده‌باشیم برای هر مبارزه و جهادی.

واقعیت این است که رژیم سفاک و غده چرکین منطقه بعد از مدت‌ها تهدید و دندان‌تیز نشان دادن به‌یک‌باره ضربه سنگینی را وارد کرده بود. مصیبت سختی برای ما شکل‌گرفته بود که تاکنون مشابه نداشته و لذا در اینجا اقدام به نوشتن متن زیر خطاب به دوستان و آشنایان کردم و در فضای مجازی ارسال داشتم، اما می‌دانستم که این جنگ داستانی بزرگ و مهم است که در تحولات آینده نقش مهم و پرپیچ‌وخمی را خواهد داشت، حال بدانیم که در خوشی‌ها و راحتی‌ها و دوران آسایش نباید اهل غفلت و سستی قرار گیریم، غفلت عامل سقوط است و از کین دشمن بی‌خیال شدن، مصیبت آفرین است، باید بتوانیم در همه حال خود را از قالب‌ها و اسارت‌ها و دنیای پررنگ و نگار آزاد و رها کنیم تا خود را بیابیم و درک کنیم تحولات زمان را که در آن صورت فرزند زمانه خویش خواهیم بود.

به هوش باشیم در شرایط جنگی پیش‌آمده با دشمن خبیث صهیونی، با دقت و وسواس و حفظ آرامش، اوضاع را رصد کنیم، اما خیلی باظرافت و تدبیر که خدای ناخواسته در زمین دشمن بازی نکنیم در انتقال مطالب و خبر و تصویر، در تحلیل و تفسیر واقعه، در رفتار اجتماعی و سیاسی و…مواظبت دور از هیجان و احساسات که نه منفعل باشیم و نه منتقد، بلکه بااحساس مسئولیت به‌منظور جلوگیری از هر بحرانی که دشمن مدیریت می‌نماید، عمل کنیم.

چهره نفاق و ریا در چنین مواقعی غلیان نموده و در قالب دلسوزی و مردم‌داری به دنبال خالی کردن بغض و نگرانی جامعه برمی‌آید و دل‌ها را مضطرب و مسیرها را جابه‌جا می‌نمایند، با غوغا سالاری و موج‌سواری و شیطنت رسانه‌ای شبهه افکنی را دنبال می‌کنند.

سخت به هوشمندی و هوشیاری محتاجیم، امروز جای خط‌ و نشان، جای تسویه‌حساب، جای نق و نوق، جای اما اگر و شاید، نیست، جای حفظ آرامش و رفع دلهره‌هاست، با صبوری و متانت و رعایت اصول منطقی مدیریت بحران در عبور از گردنه. آرامش خود را توأم با زیرکی و کیاست و همراهی با دستگاه‌های اجرایی و رسمی و پشت‌گرم به سکان‌داری فرماندهی کل قوا حفظ کنیم که ان‌شاءالله تعالی دشمن را مأیوس کنیم.

انتهای خبر/