از «فوتوشاپ» تا قطع بودجه؛ وقتی سکوت ایران، رسانه‌ها را به دام انداخت

تحلیل با چاشنی طنز گزنده :

از «فوتوشاپ» تا قطع بودجه؛ وقتی سکوت ایران، رسانه‌ها را به دام انداخت

تا دیروز، هرچه ایران در حوزه نظامی نشان می‌داد، از نظر رسانه‌های معاند چیزی بین «ماکت نمایشگاهی» و «فوتوشاپ دانشجویی» بود.
کار به جایی رسیده بود که اگر ایران تانک واقعی هم در خیابان راه می‌برد، باز تیتر می‌زدند:
«نورپردازی اشتباه بوده، سایه‌ها غیرواقعی است!»

اما جنگ ۱۲روزه ایران و اسرائیل، ناگهان همه چیز را به‌هم ریخت.

همان سلاح‌هایی که سال‌ها با تمسخر از کنارشان عبور کرده بودند، این‌بار نه روی مانیتور، بلکه در آسمان و زمین ظاهر شدند؛
با دقت، برد، اثرگذاری و مهم‌تر از همه: واقعی.

وقتی کشورهای مختلف شروع به کپی‌سازی از پهپاد شاهد کردند، تازه شوک اصلی وارد شد.
اینجا دیگر داستان «فوتوشاپ» جواب نمی‌داد.
لحن رسانه‌ها عوض شد؛
از تمسخر به وحشت،
از انکار به هشدار،
و از خنده به لرزش صدا در استودیو.

اما ترس واقعی نه از پهپاد بود، نه از موشک.
ترس اصلی از یک کشف تلخ آمد:

آمریکا، اسرائیل و متحدانشان فهمیدند سال‌هاست تصویر ایران را از پشت عینک رسانه‌هایی می‌بینند که خودشان ساخته بودند؛
رسانه‌هایی که قرار بود تحلیل بدهند، اما در عمل آمارسازی کردند.
قرار بود واقعیت بگویند، اما افسانه ضعف ایران را فروختند.

و اینجاست که طنز ماجرا شروع می‌شود.

همان سازندگانی که بی‌بی‌سی فارسی و ایران‌اینترنشنال را به‌عنوان «منبع معتبر» علم کرده بودند،
بی‌سروصدا بودجه را قطع کردند.
نه بیانیه پرطمطراق، نه دفاع از آزادی بیان؛
فقط یک جمع‌بندی ساده پشت درهای بسته:
«این‌ها ما را بدجور گمراه کردند.»

به زبان ساده‌تر:
رسانه‌ای که قرار بود دشمن را بشناساند،
خودش تبدیل به دشمن فهم واقعیت شد.

و در این میان، یک نکته کلیدی عمداً نادیده گرفته شد:
سکوت ایران.

ایران نه‌تنها همه سلاح‌هایش را رونمایی نکرد،
بلکه سال‌ها آگاهانه سکوت کرد.
نه از ناتوانی، بلکه از سیاست فریب رسانه‌ای.

وقتی دشمن عادت کند ایران را ضعیف ببیند،
وقتی رسانه‌هایش با خیال راحت بنویسند «چیزی در کار نیست»،
آن‌وقت لحظه‌ای که واقعیت خود را نشان می‌دهد،
شوک چندبرابر می‌شود.

ایران نه‌تنها سلاح ساخت،
بلکه روایت دشمن از خودش را هم ساخت؛
و رسانه‌های معاند، ناآگاهانه، بازیگران این سناریو بودند.

امروز مشکل آمریکا و اسرائیل این نیست که ایران چه دارد؛
مشکلشان این است که سال‌ها به رسانه‌هایی اعتماد کردند که بیشتر شبیه اتاق پژواک توهمات خودشان بودند.

و شاید به همین دلیل است که حالا:

• بعضی رسانه‌ها کم‌بودجه شده‌اند
• بعضی مجری‌ها ساکت‌ترند
• و بعضی تحلیل‌گران، ناگهان ناپدید شده‌اند

چون وقتی «فوتوشاپ» ناگهان شلیک می‌کند،
اولین قربانی، اعتماد به رسانه‌های دروغ‌ساز است.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک