کودتا علیه اردوغان؛ بازسازی کودتا علیه مرسی

حالا که آب های کودتا ترکیه از آسیاب افتاده است، شاید بهتر بتوان درباره این کودتا و ماهیت آن بحث کرد.
بنظر می رسد کودتای ترکیه بسیار حساب شده و دقیق طراحی و اجرا شد، از تسخیر شبکه های اصلی توزیع کننده پیام توسط کودتا گران تا قطع اینترنت و شبکه های اجتماعی و تسلط فوری بر فرودگاه استانبول و حتی اقدام برای بمباران محل استقرار اردوغان؛ که شاید اگر به هدف نشسته بود و اردوغان حتی مجروح شده بود، امروز شرایط ترکیه و ساختار سیاسی آن شرایط متفاوتی بود.
اتفاقا همین نشانه ها در کنار هم این فرضیه بسیار رایج را که اردوغان و جریان حامی وی بدنبال اجرای یک کودتای نمایشی بوده اند بصورت جدی رد می کند.
همراهی بخش مهمی از نیروی هوایی و ژاندارمری ترکیه با کودتا و دخیل بودن شمار قابل توجهی ژنرال بلندپایه، در حد آجودان مخصوص اردوغان، این واقعیت را به ما گوش زد می کند که پروژه کودتا بسیار جدی تر از آنچیزی بوده است که ما به چشم خود دیده ایم .
این را در واکنش امریکا به ماجرا هم می شود دریافت کرد. اولین واکنش ها مربوط به جان کری در ساعات اولیه کودتاست که موضعی بی طرفانه را در دل خود دارد، دقیقا همان اتفاقی که در ماجرای کودتا علیه مرسی روی داد و تنها زمانی اوباما در حمایت از اردوغان پیام داد که مردم به حمایت از او به خیابان آمدند و همه مطمئن شدند که کار کودتا یکسره شده است.
اما اخبار زمانی جالب تر شد که پایگاه اینجرلیک که مهمترین پایگاه امریکا در منطقه به شمار رفته و حتی برخی معتقدند محل انبار بخشی از بمب های اتمی امریکاست، به یکی از امکان فرماندهی کودتا مبدل شد.
این مستندات به همراه برخی پیش بینی های مراکز تولید فکر امریکا درباره احتمال وقوع کودتا در ترکیه این فرضیه را بیش از پیش تایید کرده است که امریکا پشت پرده کودتا علیه اردوغان بوده است.
این مدلی است که دقیقا در مصر اخوانی هم پیاده شد ولی در آن کشور به دلیل ناکارآمدی دولت و همبسته نبودن سرمایه اجتماعی اخوان، کودتا به راحتی پیروز شد.
امریکا نشان داده است که جریان اخوان در منطقه را حتی اگر با اسرائیل عادی سازی انجام بدهد(مانند تجربه اردوغان و مرسی) بدلیل وجهه اجتماعی آن و اعتقاد به اسلام سیاسی، نمی پذیرد و نسخه مقبول امریکا در منطقه اسلام متحجرعربستان یا لائیسیم و بی دینی حاکمانی چون حاکمان کشور آذربایجان است.
شاید این کودتای نافرجام سرآغاز شکل گیری برخی مناسبات جدید در صحنه منطقه باشد، و درس عبرتی برای نظریه پردازان ایرانی که با تصور ترویج شل دینی و اجرای مدل ترکیه، بدنبال ارتقاء جایگاه سیاسی و اقتصادی ایران هستند.
این اتفاقات نشان می دهد حتی ایران ابراهیم یزدی و بازرگان هم مطلوب امریکا نخواهد بود؛ ایران روحانی و هاشمی و خاتمی که پیش کش!!!!!

نویسنده: