امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
آزادی؛ فقط حق انتخاب حکومت نیست، حق انتخاب سرنوشت کشور هم هست
آزادی؛ فقط حق انتخاب حکومت نیست، حق انتخاب سرنوشت کشور هم هست یک اشتباه رایج در ادبیات سیاسی غرب این است که آزادی مردم ایران را صرفاً به تغییر حکومت یا انتخاب یک چهره سیاسی تقلیل می‌دهند؛ درحالی‌که آزادی مفهومی بسیار گسترده‌تر دارد. حق آزادی ملت‌ها فقط به انتخاب نظام سیاسی محدود نمی‌شود. همان‌طور که
کرونا :
امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
آزادی؛ فقط حق انتخاب حکومت نیست، حق انتخاب سرنوشت کشور هم هست
یک اشتباه رایج در ادبیات سیاسی غرب این است که آزادی مردم ایران را صرفاً به تغییر حکومت یا انتخاب یک چهره سیاسی تقلیل می‌دهند؛ درحالی‌که آزادی مفهومی بسیار گسترده‌تر دارد.
حق آزادی ملت‌ها فقط به انتخاب نظام سیاسی محدود نمی‌شود. همان‌طور که مردم ایران حق دارند درباره جمهوری یا پادشاهی تصمیم بگیرند، حق دارند درباره مسیر توسعه علمی، فناوری هسته‌ای، روابط بین‌المللی و منافع ژئوپلیتیکی کشورشان نیز تصمیم بگیرند.
برای مثال:
- حق برخورداری از انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز، بخشی از حق توسعه و استقلال علمی کشور است. موضوع سلاح هسته‌ای نیز بحث حقوقی و امنیتی جداگانه‌ای دارد و نمی‌توان این دو را یکی دانست.
- تصمیم درباره عضویت در پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT)، ماندن در آن یا خروج از آن، تابع حقوق بین‌الملل و تعهدات مربوط به این پیمان است و نباید به اراده قدرت‌های خارجی واگذار شود.
- حق اعمال حاکمیت و اجرای قوانین در آب‌های سرزمینی و تنگه هرمز نیز بخشی از حقوق حاکمیتی ایران است؛ البته این حق با تعهدات حقوق بین‌المللی درباره کشتیرانی و عبور ترانزیتی تفاوت دارد.
- حق انتخاب شرکای اقتصادی، سیاست خارجی، الگوی توسعه و اولویت‌های امنیت ملی نیز از اجزای استقلال سیاسی کشور است.
بنابراین نمی‌توان از آزادی مردم ایران سخن گفت، اما هم‌زمان برای محدود کردن انتخاب‌های علمی، اقتصادی، امنیتی و ژئوپلیتیکی آن‌ها نسخه‌ای از پیش تعیین‌شده پیچید.
آزادی یک ملت زمانی معنا دارد که نه‌تنها درباره حاکمان خود، بلکه درباره آینده و منافع ملی خود نیز بتواند تصمیم بگیرد.
نمی‌توان برای مردم ایران آزادی سیاسی مطالبه کرد، اما حق تصمیم‌گیری مستقل درباره انرژی، امنیت، اقتصاد و جغرافیای راهبردی کشورشان را از آن‌ها گرفت.
این همان نقطه‌ای است که شعار دموکراسی باید از آزمون واقعی احترام به حاکمیت ملی عبور کند.
رضا پهلوی، مریم رجوی، مسیح علینژاد و دیگر مخالفان جمهوری اسلامی، هرکدام جریان، طرفداران و مخالفان خود را دارند. اما هیچ‌کدام صرفاً با حمایت یک دولت، بنیاد یا نهاد خارجی نمی‌توانند صاحب نمایندگی ملت ایران شوند.
مسئله این نیست که چه کسی شایسته دریافت جایزه است؛ مسئله این است که چرا پیش از فراهم شدن امکان انتخابات آزاد، برخی محافل خارجی به دنبال برجسته کردن یک چهره مشخص به‌عنوان نماد آینده سیاسی ایران هستند.
اگر اروپا واقعاً به دموکراسی اعتقاد دارد، باید به جای معرفی جانشین برای ایران، از حق تعیین سرنوشت ایرانیان دفاع کند.
مشروعیت آینده سیاسی ایران را نه برلین تعیین می‌کند، نه واشنگتن، نه پاریس و نه هیچ بنیاد خارجی؛ این مشروعیت باید از اراده آزاد مردم ایران سرچشمه بگیرد.
نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0