رنجنامه یک فعال آب و محیط زیست

رنجنامه یک فعال آب و محیط زیست

هموطنان! کار از بیخ خراب است.
چه فرقی می‌کند سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری در جهاد کشاورزی ادغام شود یا در محیط زیست؟ وقتی مسئولان کشوری خوابند، فرقی ندارد. امروز جهاد کشاورزی، محیط زیست و منابع طبیعی موازی‌کاری می‌کنند و در لحظه خطر، هیچ‌کدام پاسخ‌گو نیستند.

وقتی جنگل‌ها آتش می‌گیرند، یا معادن خاک نسوز «نیلچیان دوپلان» و کارخانه آهک «دزک کیار» طبیعت را می‌بلعند، یا کارخانه خمیرمایه ناغان آب، خاک و حتی سلامت مردم را آلوده می‌کند، مسئولان فقط نظاره‌گرند. بیش از صد روستا و شهر از آب شرب سالم محروم‌اند، اما دستگاه‌های آب شهری و روستایی به جای حل مشکل، کم‌کاری‌های خود را گردن یکدیگر می‌اندازند.

آقایان مسئول! چه تفاوتی می‌کند استاندار «تقی» باشد یا «نقی»، وقتی بودجه و مدیریت درست وجود ندارد؟ ظاهر استان چهارمحال و بختیاری را برای دفاع از مرز می‌خواهند، اما شیره جانش ـ آب و خاک ـ را با نیرنگ و لابی می‌برند. اختلاف‌افکنی میان اقوام بختیاری، ترک، شهرکردی و بروجن هم باعث شده که اتحاد در استان نباشد.

متأسفانه این استان حزب و گروهی ریشه‌دار و مردمی ندارد تا دولت را به چالش بکشد و در برابر غارت آب و نابودی محیط زیست بایستد. نبود زیرساخت‌های توسعه، از جاده و کارگاه‌های بسته‌بندی تولیدات دامی و کشاورزی گرفته تا معرفی ظرفیت‌های گردشگری، جنگل، کوه و ورزش‌های آبی، همه و همه علت مهاجرت و نابودی اکوسیستم استان شده است.

چرا یک‌بار هم که شده کسی به مسئولان استان و کشور اولتیماتوم نمی‌دهد؟ غارت آب‌ها توسط معادن نیلچیان و دزک، آلودگی خمیرمایه ناغان، و آتش‌سوزی‌های پی‌درپی جنگل‌های بلوط بازوفت و لردگان، استان را تا مرز نابودی کشانده است. اگر ذره‌ای غیرت و عشق به وطن دارید، سکوت را بشکنید!

آتش‌سوزی‌های عمدی یا ناشی از بی‌مبالاتی، تغییرات اقلیمی، گسترش آفات و بیماری کرم جوانه‌خوار بلوط، و سوداگری قاچاقچیان چوب و زغال با دست خالی و بودجه ناچیز قابل مهار نیست. دو دهه پیش، ناوگان خودرویی و نیروی حفاظتی توان پاسخگویی نسبی داشت؛ امروز حتی یک‌سوم آن امکانات هم باقی نمانده است.

آقای مهندس جعفر مردانی، استاندار چهارمحال و بختیاری! روزی که جنگل‌های «هلن» در آتش می‌سوخت، شما در روستای گل‌سفید کنار بیش از ۳۰ مسئول استان، مشغول ناهار بودید. همان‌جا باید دستور می‌دادید یک اکیپ مجهز و ورزیده در منطقه مستقر شود؛ دمنده‌های ۱۵ کیلویی، خودروهای آفرود و هلی‌کوپتر اطفای حریق با دسترسی سریع به مخازن آب لازم بود. اما چه شد؟ هلی‌کوپتر معیوب آمد و ساعت‌ها در پی آبگیری از رودخانه‌های کم‌عمق سرگردان شد. مدیریت بحران، نامدیریتی خود را پشت کمبود امکانات پنهان کرد و توپ را در زمین مردم محلی انداخت.

شما از مردم می‌خواستید با بیل و کلنگ جلوی آتش را بگیرند! این همان رویکردی است که نشان می‌دهد دولت نه تنها به وظیفه‌اش عمل نکرد، بلکه بار آن را بر دوش روستاییان و فعالان مردمی گذاشت.

روز اول اگر هلی‌کوپتر آمده بود، با کمک مردم، شوراها و فعالان محیط زیست مشایخ، می‌شد جلوی پیشروی آتش را گرفت. اما هرچه فریاد زدیم، نه از استان و نه از وزارت کشور کسی پاسخگو نبود. روز دوم آمدید؛ آن هم با تجهیزات معیوب و نیروی ناکارآمد. شب شد و جنگل «هلن» جلوی چشمانمان سوخت.

این زاگرس بود که ناله‌اش در دل بی‌مدیریتی دولت، جگر هر انسان آزاده‌ای را تکه‌تکه می‌کرد.

سید علی احمدی گل‌سفیدی
فعال آب و محیط زیست

نویسنده:سید علی احمدی گل سفیدی