قحطی در غزه؛ مرگ خاموش زیر سایه سکوت جهانی

«وقتی گرسنگی به سلاح تبدیل می‌شود، سکوت نهادهای جهانی شریک جنایت است»

۱. فاجعه انسانی در نوار غزه

نوار غزه در ماه‌های اخیر شاهد یکی از هولناک‌ترین بحران‌های انسانی قرن حاضر بوده است. بر اثر محاصره شدید و بمباران مداوم رژیم صهیونیستی، منابع اولیه زندگی از جمله آب، غذا، دارو و سوخت از مردم سلب شده است. تصاویر دردناک از کودکانی که از گرسنگی جان می‌دهند، به نماد قحطی تحمیلی و مرگ خاموش جمعی بدل شده‌اند.
بیش از ۹۰ درصد جمعیت غزه طبق گزارش‌های سازمان جهانی غذا (WFP) به مواد غذایی کافی دسترسی ندارند و ده‌ها گزارش از مرگ کودکان بر اثر سوء‌تغذیه یا کمبود شیرخشک، مهر تأییدی بر ورود غزه به مرحله «قحطی کامل» است.

۲. محاصره کامل و نابودی زیرساخت‌ها

با نابودی مزارع، کارخانه‌های غذایی، مراکز بهداشتی و قطع زنجیره‌های تأمین، زندگی در غزه تقریباً فلج شده است. گذرگاه‌های رفح و کرم ابو سالم که گاهی تنها کورسوی امید برای کمک‌رسانی بودند، به‌طور متناوب بسته شده‌اند. در مواردی حتی کمک‌های بین‌المللی نیز یا اجازه ورود نیافتند یا پس از ورود، به‌دلیل جنگ و بی‌نظمی امنیتی، به دست مردم نرسیدند.

۳. نقش منفعل سازمان ملل؛ سکوت در برابر جنایت

سازمان ملل متحد که وظیفه‌ی اصلی آن حفظ صلح، پیشگیری از نسل‌کشی و امدادرسانی بشردوستانه است، در برابر جنایاتی که اکنون در غزه رخ می‌دهد، عملکردی فراتر از بیانیه‌سازی بی‌اثر و ابراز نگرانی لفظی نداشته است. شورای امنیت بارها با وتوی آمریکا از تصویب قطعنامه‌های جدی بازمانده و آژانس‌های زیرمجموعه آن، مانند یونسف و WFP، در عمل با نبود دسترسی و تأخیر در پاسخ مواجه شده‌اند.
این انفعال، بسیاری از ناظران را به این نتیجه رسانده که سازمان ملل عملاً به نهاد ناکارآمد و تحت سلطه اراده قدرت‌های غربی تبدیل شده است؛ قدرت‌هایی که یا حامی اسرائیل هستند یا از هرگونه اقدام قاطع علیه آن اجتناب می‌ورزند.

۴. ناتو؛ تماشاچی یا همدست؟

در حالی‌که ناتو مدعی دفاع از صلح جهانی و حقوق بشر است، اما در قبال فاجعه غزه، حتی سکوتی سنگین‌تر از سازمان ملل داشته است. این ائتلاف نظامی که در اوکراین، افغانستان، کوزوو و لیبی مداخلات گسترده کرده، در برابر کشتار زنان و کودکان در غزه نه‌تنها سکوت کرده، بلکه اعضای اصلی آن همچون آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان با ارسال تسلیحات به اسرائیل، به‌نوعی در بحران شریک شده‌اند.
ناتو امروز برای بسیاری از کشورهای جنوب جهان، نه حافظ صلح، بلکه ابزار قدرت‌نمایی برای رژیم‌های هم‌پیمان غرب تلقی می‌شود. غزه تنها یکی از نقاطی است که این بی‌تفاوتی آشکار می‌شود.

۵. آیا گرسنگی به سلاح جنگی بدل شده؟

طبق تعاریف حقوق بین‌الملل، استفاده از گرسنگی به‌عنوان ابزار جنگی می‌تواند مصداق جنایت جنگی و نسل‌کشی باشد. گزارش‌هایی از سوی سازمان‌های بین‌المللی، مانند دیده‌بان حقوق بشر و پزشکان بدون مرز، به وضوح بیان کرده‌اند که رژیم صهیونیستی با جلوگیری از ورود غذا و دارو، به‌صورت هدفمند به سیاست گرسنگی دادن مردم غزه روی آورده است.

جمع‌بندی: مرگ زیر سایهٔ دیپلماسی بی‌اثر

بحران غزه نه‌فقط محصول جنگ، بلکه حاصل ترکیب جنایت آشکار و بی‌عملی نهادهای بین‌المللی است. در شرایطی که نهادهایی مانند سازمان ملل و ناتو باید نقش حفاظتی ایفا کنند، به‌جای مداخله انسانی، شاهد نمایشی از بی‌تفاوتی و انفعال سیاسی هستیم.
اگر جهان امروز نتواند در برابر مرگ یک ملت بر اثر گرسنگی واکنش نشان دهد، مفهوم حقوق بشر و عدالت جهانی، به کلی بی‌معنا خواهد شد.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای