کرونا نیوز؛

نگاه تحقیرآمیز به معلولان گچساران مشکلات این قشر را افزایش داده و باید با #فرهنگسازی صحیح این نوع نگاه را از جامعه حذف کرد.

بسیاری از افراد در جامعه تصور می کنند که #معلولان فاقد توانایی لازم برای اداره زندگی خود هستند در حالیکه اینگونه نیست و باید باور داشته باشیم معلولیت یک محدودیت محسوب نمی شود.

بخش مهمی از دغدغه های معلولان به طرز تلقی غلط جامعه گچساران از آنها باز می گردد و بسیاری از معلولان از این نگاه در عذاب و رنج هستند.

طبق آمار حدود ۱۰ درصد جمعیت جهان را افراد معلول تشکیل می دهند و در این میان حدود ۸۰ درصد معلولان در کشورهای #جهان سوم زندگی می کنند.

جامعه ناقص گچساران در فرهنگ نگاه به معلولان رو به #زوال گذاشته است و بگونه ای در حال حرکت هست که شاید باید به حال سازمان های حمایتی در این شهر گریست و به آنان گفت: خود کرده را تدبیر نیست!!!!

فلسفه وجود سازمان #بهزیستی و معاونت #توانبخشی، #توانمندسازی است

یک معلول بلافاصله توانمند نمی شود،‌ چون اول باید محدودیت خود را بپذیرد و بعد یاد بگیرد که می تواند مفید واقع شود. بنابراین این مساله نیازمند آموزش است که باید به فرد معلول منتقل شود. این در حالی است که علت تاسیس سازمان بهزیستی برای معلولان ایجاد مستمری و مراکز نگهداری نیست. فلسفه وجود سازمان بهزیستی و معاونت توانبخشی، توانمندسازی است.

به عبارت دیگر وقتی فردی دچار معلولیت می شود و بخشی از توانمندی های جسمی خودش را از دست می دهد، باید در روند توانبخشی قرار بگیرد.

بنابراین مهم‌ترین هدف روند توانبخشی بعد از صرف هزینه ها به خودباوری رسیدن فرد معلول است، یعنی اینکه فرد به این درک برسد که با وجود مشکلاتش می تواند ازدواج کند، تشکیل خانواده بدهد،‌ نیازهای خود را مدیریت کرده و مشارکت اجتماعی داشته باشد.

در نتیجه هدف سازمان بهزیستی این است که یک فرد معلول را به این نتیجه برساند که با وجود معلولیت می تواند با افزایش توانمندی ها مشکلاتش را مرتفع کند. اگر حمایت این سازمان در این راستا باشد، ما می توانیم بگوییم که سازمان بهزیستی موفق بوده و به هدف خودش رسیده است.

و امروز این هدف یا بطور کلی در بهزیستی گچساران دیده نمی شود و یا بسیار کمرنگ است.

 

آموزش و پرورش باید در دروس عمومی درسی را به تفاوت در انسان ها #اختصاص دهد

هر چه جامعه فرهنگی تر شود، مردم نگاه عمیق تری داشته باشد و معلولان #توانمندی‌هایی را کسب کنند، مورد احترام جامعه قرار می گیرند. نگاه ‌ها در این زمینه با فرهنگسازی و آموزش تغییر می کند.

برای مثال مهدکودک اولین جایی است که کودکان محیط جمعی را تجربه می کنند. اگر آنجا کودکان یک کودک معلول را ببینند که با وجود محدویت در کنار آنها آموزش می بیند، این مساله برایشان طبیعی می شود یا وقتی در مدرسه دانش آموزان ببینند که همکلاسی معلولشان شاگرد ممتاز و توانمندی است می پذیرند که تفاوت‌ها امری پذیرفتنی است.

حتی آموزش و پرورش باید در دروس عمومی درسی را به تفاوت در انسان ها اختصاص دهد. همچنین رادیو و تلویزیون باید در برنامه ها معلولیت را ناتوانی تلقی نکنند و در فیلم‌ها به جای شخصیت منفی، شخصیت مثبت را به یک معلول نسبت دهند تا جامعه یاد بگیرد که افراد معلول نیز دارای جایگاه هستند.

این #نگاه #ترحم آمیز چه تبعاتی برای معلولان دارد؟

معلولان با نگاه ترحم آمیز و نادیده گرفتن توانمندی هایشان آزار می بینند و اگر ادبیات افراد صاحب این نگاه همراه با توهین و نامناسب باشد، طبیعی است که این افراد بسیار ناراحت می شوند.

بنابراین معلولان باید صبورانه به جامعه آموزش بدهند و بدون پرخاشگری و واکنش تند از شرایط و توانمندی‌های خود بگویند. همچنین جامعه هم باید توسط رسانه‌ها، تشکل‌های مردمی و سخنرانی‌ها ‌فرهنگ درست دیدن معلولان را ترویج دهد.

این رسانه از #مخاطبان خود می خواهد هر نوع برخورد #نامناسب در #گچساران را برای ما بفرستند تا در اسرع وقت منتشر نماییم…

 

از اینجا اخبار خود را ارسال کنید با ما همراه باشید