غفلت از نقش رسانه ها در مبارزه با فساد اقتصادی

انگلیسی ها می‌گویند: «دولت انگلیس در هر کشور دو سفیر دارد، یکی سفیر حکومت و یکی خبرنگار گاردین و چه بسا در بسیاری موارد نظر خبرنگار گاردین بر نظر سفیر ترجیح داده می‌شود.» این جمله ی پرمغز انگلیسی ها مصداق خوبی برای نشان دادن اهمیت رسانه و افکار عمومی در غرب است و اگر غربی ها می‌گویند: «مطبوعات کتاب مقدس دموکراسی هستند.»به این خاطر است که این مطبوعات با آزادنگاری های شان عرصه را بر بسیاری از سوءاستفاده های اقتصادی و اداری تنگ تر کرده اند.

هرچند باور غربی ها که مطبوعات شان را تا این حد ارج می‌نهند و از آن به عنوان کتاب مقدس یاد می‌کنند نشان از عمق نگاه غربی ها به نقش مطبوعات و رسانه ها دارد و ثمرات و برکات زیادی برای آن جوامع داشته است ولی در کشور ما مطبوعات با تأثیر پذیری از مؤلفه های گوناگون نتوانسته اند و نخواسته اند به جایگاه حقیقی خود و اثربخشی لازم دست یابند.
اگر ما برای مبارزه با فساد اقتصادی و انبوه رانت خواری ها و منکرآفرینی ها مصمم هستیم که قطعا چنین است برای مبارزه با این حرام خوری های آشکار و سازمان یافته، در کنار اعمال قانون و وضع قوانین بازدارنده، باید رسانه ها را به یاری بطلبیم و با اعطای آزادی های بیشتر یاورشان باشیم تا فضا را برای سوء استفاده کنندگان از بیت المال چنان ناامن کنند که در کنار بیم از قانون، از افشاگری رسانه ها نیز بر خویش بلرزند و بدانند که چشمان ژرف نگری همواره ناظر آنهاست تا به بیراهه نروند.
اگر رسانه های ما از جسارت بیشتری برخوردار بودند، امروز در کشوری که با تقدیم خون پاک این همه شهید و با مجاهدت و ایثار این همه جانباز و آزاده و ایثارگر، محبوب قلب مظلومان جهان شده است و در پی نقش آفرینی های بزرگ در منطقه است نباید شاهد فسادهای میلیاردی باشیم و نمی‌توانیم بپذیریم که با وجود این همه رسانه در کشورمان باز هم این فضای امن برای غارتگران و غارتگری ها وجود داشته باشد جز آن که رسانه های ما به هر دلیل امکان دسترسی به اطلاعات یا انعکاس آن را نداشته اند و این زیبنده ی فضای رسانه ای ما نیست.
امروز در کشورهایی که رسانه ها آزاد تر باشند فساد اقتصادی کمتر است و در کشورهایی که عرصه را بر اصحاب قلم و مطبوعات تنگ کرده اند فساد سازمان یافته و نهادینه شده بلای جان مردم و مملکت شان شده است. نمونه اولش سه کشور ایسلند، نیوزیلند و فنلاند که پاکترین کشورها از لحاظ فساد اداری و اقتصادی بوده اند و نمونه دومش کره شمالی و اریتره هستند که فاسد ترین کشور از این لحاظ به شمار می‌روند.
هر چند بسیاری از نشریات و رسانه های ما به رسالت عظیم شان در قبال جامعه پای بندند و بسیاری نیز همچنان بر این آرمان استوار ایستاده اند ولی چیزی که از آن غفلت شده است امنیت دزدان با چراغ آمده و غارتگران بیت المال و ناراستان با مردم است که در نهایت بی اخلاقی و با خوی طمع ورزانه شان، در حال زراندوزی و تبدیل شدن به «الهاکُمُ التکاثر» هستند.
همه با الهام از تعالیم دینی مان نیک می‌دانیم که رسانه ها و مردم باید از شبهه و شایعه آفرینی و تهمت و غیبت پرهیز کنند و نباید آبروی انسان ها در جوی جدال ها و کین و نفرت ها روانه گردد ولی درد بزرگ این است که برخی از ما هنرمان را در بدنام ساختن برخی بزرگان که سرمایه های سیاسی و اجتماعی هستند خلاصه کرده ایم و چشم بر غارت بیت المال و فسادهای سازمان یافته بسته ایم و منکرش نمی‌دانیم و منکر را فقط در برخی موارد سطحی و در زمان ها و دولت های خاص خلاصه کرده ایم و این جفا به مردمی است که رسانه ها را چشم و زبان خویش می‌دانند و بر این باورند که این رسانه ها صدای رسای آنهایند.
سعه صدر بیشتر مسؤولین و کار به دستان نسبت به نشریات، ایجاد فضایی امن تر برای اصحاب قلم و خبرنگاران و حمایت از نقش روشنگرانه ی آنها در پیگیری ماجرای سوءاستفاده کنندگان از بیت المال و بسیاری ناهنجاری های دیگر، می‌تواند جامعه را از آسیب های بزرگتر برهاند.
امروز نشریات ما با درک عمیق از شرایط و با اشراف به خط قرمز های نظام می‌توانند با آگاهی بخشی به جامعه و بهره گیری از نویسندگان فکور و با بینش و جسور به یاری دولتمردان بیایند و عرصه ر ا بر آنان که عرصه را بر ملت تنگ کرده اند تنگ تر کنند. باید بپذیریم رسانه ها می‌توانند بهترین چشم و زبان و یار کار به دستان ما باشند مشروط بر این که این سفیران آگاهی و صداقت و صراحت مرغ شادی و شیون ها نباشند و هر بار بر آنها نهیب نزنیم و آنان را از میانه ی راه به آغاز برنگردانیم.
اگر نشریات و رسانه های آگاه و آزاد و مستقل مورد حمایت قرار گیرند و نویسندگان با شهامت و بی هراس، قلم به دست بگیرند و بیش از آن که فکر کنند چگونه بنویسند تا اسباب رنجش برخی ها نشوند هر آنچه را بر خلاف مصالح نظام و کشور دیدند صادقانه بنویسند قطعا هیچ بدخواه فرصت طلبی با کیسه دوزی ها و زراندوزی ها و غارت بیت المال، دست به این همه منکرآفرینی نمی‌زند.
رسانه های ما در صورتی به پایگاه و جایگاه حقیقی خود خواهند رسید و انبوه مردم را با خود همراه خواهند کرد که به تمام معنا زبان راستین درد و داغ ها و شور و امید مردم باشند. رسانه ها اگر منافع عمومی را در حفظ موقعیت برخی افراد تلقی نکنند و با ژرف نگری شان واقع نویسی کنند و برخی مصلحت اندیشی های رایج را کنار بگذارند قطعا می‌توانند در ایجاد جامعه ای سالم،اخلاق مدار، پویا، پاک و ارزشی نقش آفرین باشند

نویسنده: