امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
نوشدارو بعد از مرگ سهراب؛ آقایان مسئول، این بار «هشدار» کافی نیست!
نوشدارو بعد از مرگ سهراب؛ آقایان مسئول، این بار «هشدار» کافی نیست! ۷ نفر جان باختند و ۳ نفر مصدوم شدند؛ بعد از این فاجعه، دوباره همان حرف‌های آشنا شنیده می‌شود: «این محور باید ایمن شود.» «باید در اولویت ملی قرار گیرد.» «نباید غافلگیر شویم.» «دستگاه‌ها باید آماده باشند.» اما یک سؤال ساده و تلخ
کرونا :
امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
نوشدارو بعد از مرگ سهراب؛ آقایان مسئول، این بار «هشدار» کافی نیست!
۷ نفر جان باختند و ۳ نفر مصدوم شدند؛ بعد از این فاجعه، دوباره همان حرف‌های آشنا شنیده می‌شود:
«این محور باید ایمن شود.»
«باید در اولویت ملی قرار گیرد.»
«نباید غافلگیر شویم.»
«دستگاه‌ها باید آماده باشند.»
اما یک سؤال ساده و تلخ وجود دارد:
اگر این جاده خطرناک بود، اگر نقاط حادثه‌خیز آن شناخته شده بود و اگر بارها درباره وضعیت محور یاسوج–اصفهان هشدار داده شده بود، چرا باید اول انسان‌ها بمیرند تا بعد مسئولان به فکر ایمن‌سازی بیفتند؟
این همان حکایت تلخ نوشدارو بعد از مرگ سهراب است.
سال‌هاست از نقاط حادثه‌خیز، نیوجرسی، چهارخطه شدن، تابلو، روشنایی و ایمن‌سازی سخن گفته می‌شود. حتی پیش از این نیز درباره دوخطه بودن بخش‌هایی از محور یاسوج–اصفهان و خطرات آن هشدار داده شده بود.
پس امروز مردم از مسئولان «تأسف» و «دستور بررسی» نمی‌خواهند؛ اقدام می‌خواهند.
خطاب مستقیم به نمایندگان مجلس استان
نمایندگان مردم کهگیلویه و بویراحمد در مجلس شورای اسلامی؛
این بار موضوع را به یک نامه اداری، تذکر شفاهی یا وعده انتخاباتی تقلیل ندهید.
اگر این محور واقعاً یکی از پرتلفات‌ترین مسیرهای استان است، چرا باید هنوز برای ایمنی آن بعد از هر حادثه خونین مطالبه‌گری کنیم؟
از ظرفیت قانونی مجلس استفاده کنید و صریحاً مطالبه کنید:
اعتبار مشخص، برنامه مشخص، دستگاه مسئول مشخص و زمان‌بندی مشخص برای ایمن‌سازی محور یاسوج–اصفهان اعلام شود.
مردم باید بدانند:
- چند نقطه حادثه‌خیز باقی مانده است؟
- برای هر نقطه چه اقدامی باید انجام شود؟
- اعتبار آن از کجا تأمین می‌شود؟
- چه دستگاهی مسئول اجرای آن است؟
- و مهم‌تر از همه، چه تاریخی باید این کار تمام شود؟
خطاب به استاندار کهگیلویه و بویراحمد
آقای استاندار؛
استانداری نباید فقط محل تشکیل جلسه مدیریت بحران باشد؛ باید محل مدیریت پیشگیری از بحران هم باشد.
وقتی یک مسئول شهرستانی یک مسیر را «قتلگاه» می‌نامد، این دیگر یک گلایه معمولی نیست.
وقتی جان انسان‌ها در یک محور ارتباطی به شکل تکرارشونده تهدید می‌شود، موضوع باید از سطح شهرستان عبور کند و به یک پرونده ویژه استانی تبدیل شود.
از استانداری انتظار می‌رود یک‌بار برای همیشه فهرست نقاط پرخطر محور یاسوج–اصفهان را منتشر و برای هر نقطه، مسئول، اعتبار و زمان اجرای پروژه را مشخص کند.
و یک مطالبه مهم‌تر:
اگر امروز از «آمادگی در برابر بارندگی و بحران» صحبت می‌کنیم، فقط ماشین‌آلات و نیروها را نشماریم.
بحران فقط سیل و بارندگی نیست؛ مرگ انسان‌ها در جاده‌ای که خطر آن از قبل شناخته شده نیز یک بحران مدیریتی است.
مدیریت بحران واقعی یعنی قبل از اینکه جاده قتلگاه شود، آن را ایمن کنیم؛ نه اینکه بعد از جان‌باختن مردم، جلسه بگذاریم و بگوییم:
«باید ایمن‌سازی شود.»
این جمله را مردم بارها شنیده‌اند.
آنچه دیگر نمی‌خواهند بشنوند، «وعده» است.
آنچه می‌خواهند ببینند، نیوجرسی، روشنایی، تابلو، اصلاح هندسی، چهارخطه شدن، حذف نقاط خطر و پایان دادن به نقاط مرگ‌آفرین است.
آقایان مسئول؛
نوشدارو بعد از مرگ سهراب، دیگر مدیریت بحران نیست.
امروز نوبت اقدام است؛
قبل از اینکه حادثه بعدی، دوباره یک خانواده دیگر را داغدار کند.
و اگر قرار است «اولویت ملی» باشد، مردم حق دارند بدانند:
اولویت ملی دقیقاً یعنی چه؟
چه میزان اعتبار؟
چه پروژه‌ای؟
چه زمانی؟
و چه کسی پاسخ‌گوی تأخیر خواهد بود؟
جان مردم، محل آزمون و خطای مدیریتی نیست.
نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0