پیوست فرهنگی فراموش‌شده؛ نقدی بر توسعه یک‌سویه در گچساران

پیوست فرهنگی فراموش‌شده؛ نقدی بر توسعه یک‌سویه در گچساران

می خواهیم یادداشت ژئوپلیتیک – خبری – منتقدانه در بخش فرهنگی گچساران ارائه بدیم تا لحن نقادانه و هم بُعد تحلیلی کارهای فرهنگی در جنوب کشور روشن شود.

یادداشت ژئوپلیتیک – خبری – منتقدانه

نشست اخیر شورای اداری شهرستان گچساران با محوریت بررسی وضعیت فرهنگی جوانان، فراتر از یک جلسه اداری معمولی بود.

آنچه در سخنان سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مطرح شد، در واقع بازتاب یک بحران پنهان در ژئوپلیتیک فرهنگی جنوب کشور است: نزدیک به ۲۵ درصد جمعیت جوان شهرستان از خدمات فرهنگی محروم‌اند.

این آمار تنها یک داده اجتماعی نیست؛ بلکه هشداری است که نشان می‌دهد توسعه اقتصادی گچساران بدون پیوست فرهنگی می‌تواند به نوعی «شکاف ساختاری» منجر شود.

شهرستانی که به‌دلیل نفت و صنایع بزرگ شهرت دارد، در معرض خطر تبدیل شدن به قطب صنعتی بی‌روح و بی‌ریشه فرهنگی است.

در این میان، اشاره مستقیم به شرکت‌های بزرگ و بنگاه‌های اقتصادی جای تأمل دارد. انتظار عمومی آن است که این صنایع ـ در چارچوب مسئولیت اجتماعی ـ بخشی از سرمایه خود را برای تقویت فرهنگ و هنر هزینه کنند.

تجربه شهرهای صنعتی در ایران و جهان نشان می‌دهد که بی‌توجهی به این بُعد، پیامدهایی چون افزایش آسیب‌های اجتماعی، گسترش شکاف طبقاتی فرهنگی و حتی تضعیف هویت محلی را در پی خواهد داشت.

طرح تدوین برنامه جامع فرهنگی و هنری با افق دو تا پنج ساله، اگرچه اقدامی مثبت است، اما بدون همراهی صنایع بزرگ و بدون فشار رسانه‌ای برای تحقق مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها، به سندی روی کاغذ محدود خواهد شد.

در نهایت باید گفت: گچساران امروز سر دو راهی است؛ یا به شهری صرفاً صنعتی بدل می‌شود که جوانانش از کمترین امکانات فرهنگی بی‌بهره‌اند، یا با ادغام توسعه اقتصادی و فرهنگی، به الگوی «توسعه پایدار بومی» در جنوب کشور تبدیل خواهد شد.

نویسنده:امین کائیدی شادگان