وقتی مدیریت غایب است؛ مسئولیت مستقیم بر عهده شرکت نفت گچساران

کم‌اهمیت‌انگاری شعور جمعی و تجربه‌های پیشین

وقتی مدیریت غایب است؛ مسئولیت مستقیم بر عهده شرکت نفت گچساران

آنچه امروز در همایش «سبک زندگی سالم» با سخنرانی دکتر سعید عزیزی در سالن سینمای آزادی نفت گچساران رخ داد، دیگر صرفاً یک «استقبال مردمی فراتر از انتظار» نیست؛ بلکه به‌وضوح نمونه‌ای از ضعف مدیریتی و بی‌تدبیری آشکار در سطح مسئولان شرکت نفت گچساران است؛ نهادی که هم میزبان برنامه بوده و هم مسئول مستقیم تأمین زیرساخت، نظم و امنیت آن.

نخستین خطای جدی، انتخاب سالنی به‌مراتب کوچک‌تر از واقعیت اجتماعی شهر بود. گچساران شهری است با جمعیت بالا، سابقه استقبال گسترده از برنامه‌های عمومی و حساسیت اجتماعی نسبت به موضوع سلامت. با این پیش‌فرض‌ها، انتخاب سالنی با ظرفیت حدود ۵۰۰ نفر برای برنامه‌ای رایگان و عمومی، نه اشتباه محاسباتی، بلکه کم‌اهمیت‌انگاری شعور جمعی و تجربه‌های پیشین است.

خطای دوم، نبود هرگونه سازوکار گزینش و مدیریت ورود بود. نه بلیطی صادر شد، نه ثبت‌نامی انجام گرفت، نه حتی تقسیم‌بندی زمانی یا مکانی برای مخاطبان پیش‌بینی شد. نتیجه روشن است:
هر کس زودتر رسید، وارد شد و بقیه، سهم‌شان فقط ایستادن، ازدحام، نارضایتی و بی‌نظمی بود. این مدل مدیریت، نه عادلانه است و نه حرفه‌ای؛ بلکه بازگشت به ساده‌ترین و ناکارآمدترین شیوه اداره تجمعات عمومی است.

اما خطرناک‌ترین بخش ماجرا، ناتوانی مسئولان شرکت نفت گچساران در کنترل صحنه بود. شواهد میدانی نشان می‌دهد که حجم جمعیت، عملاً از کنترل برگزارکنندگان خارج شده و هیچ برنامه جایگزین، سالن کمکی، پخش زنده، مدیریت صف یا حتی اطلاع‌رسانی شفاف به مردم وجود نداشت. این وضعیت، در کنار ایجاد نارضایتی عمومی، ریسک‌های جدی ایمنی و امنیتی را نیز به‌همراه دارد؛ موضوعی که برای نهادی با سابقه صنعتی و مدیریتی شرکت نفت، توجیه‌پذیر نیست.

پرسش اساسی اینجاست:
شرکتی که مدیریت پروژه‌های پیچیده صنعتی و نفتی را بر عهده دارد، چگونه از مدیریت یک همایش عمومی ساده عاجز مانده است؟
آیا مشکل، نبود امکانات است یا نبود اراده و درک اجتماعی؟

واقعیت این است که مردم امروز گچساران، مطالبه‌گرتر از آن هستند که در معادلات اداری دست‌کم گرفته شوند. این ازدحام، حاصل تبلیغ اغراق‌آمیز نبود؛ نتیجه اعتماد اجتماعی به محتوا و سخنران بود. اما این اعتماد، با سوءمدیریت برگزارکنندگان، در معرض فرسایش قرار گرفت.

اگر مسئولان شرکت نفت گچساران این اتفاق را صرفاً «شلوغی طبیعی یک برنامه» تعبیر کنند، خطر بزرگ‌تری در راه است:
بی‌اعتنایی به افکار عمومی و تکرار همان الگوی ناکارآمد در آینده.

این همایش باید یک زنگ هشدار مدیریتی برای شرکت نفت گچساران باشد؛ هشداری جدی که نشان می‌دهد مدیریت اجتماعی، به‌اندازه مدیریت صنعتی اهمیت دارد و نادیده‌گرفتن آن، هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر از یک سالن کوچک خواهد داشت.

نویسنده:امین کائیدی شادگان