دیوارکشی شرکت نفت در گچساران؛ الگویی برای رفاه یا جداسازی؟

وقتی یک نهاد دولتی برای نظم و آسایش کارکنانش دست به دیوارکشی می‌زند، آیا نمی‌توان همین مطالبه را از شهرداری و سایر ادارات خواست؟

در روزگاری که بسیاری از شهروندان از بی‌نظمی محیط شهری، آشفتگی بافت‌های مسکونی و کم‌توجهی نهادهای عمومی به رفاه عمومی گلایه‌مندند، اقدام شرکت نفت در گچساران مبنی بر دیوارکشی میان محدوده مسکونی-اداری کارکنان خود و سایر مناطق شهری، توجه‌ها را به خود جلب کرده است.

فارغ از نگاه‌های انتقادی اولیه که این اقدام را به‌عنوان جداسازی طبقاتی یا تبعیض سازمانی می‌نگریستند، اکنون می‌توان این رویداد را از زاویه‌ای دیگر تحلیل کرد: آیا شرکت نفت یک قدم پیش‌رو برای نظم‌بخشی محیطی و رفاه ساختاری برداشته و دیگر ادارات نباید از آن الگوبرداری کنند؟

🔹 نظم درون‌سازمانی یا جداسازی شهری؟

از نظر بسیاری از ناظران محلی، دیوارکشی شرکت نفت در گچساران باعث شده تا محیط زندگی و کار کارکنان آن شرکت از امنیت، نظافت و نظم بیشتری برخوردار باشد. فضای سبز به شکل بهتری نگهداری می‌شود، تردد خودروها سامان دارد، و خدمات‌رسانی با انسجام بالاتری انجام می‌پذیرد. این در حالی است که بخش‌های مجاور شهری، درگیر نابسامانی، کمبود امکانات و بی‌توجهی‌های مدیریتی هستند.

🔸 آیا شهرداری مسئول عقب‌ماندگی بقیه شهر است؟

شاید پرسش دقیق‌تر این باشد: اگر شهرداری و سایر ادارات دولتی با همان نظم و دقتی که شرکت نفت برای کارکنان خود به خرج می‌دهد، برای شهروندان گچساران نیز برنامه‌ریزی و اجرا می‌کردند، آیا سیمای شهری ما چنین آشفته باقی می‌ماند؟

این موضوع نشان می‌دهد که مسئله اصلی، کمبود منابع نیست، بلکه کم‌توجهی به اولویت‌بندی رفاه عمومی است.

🔹 مطالبه‌گری به‌جای انتقاد

به‌جای آنکه دیوارکشی شرکت نفت را صرفاً نقد کنیم، بهتر است آن را به عنوان یک استاندارد رفاهی و سازمانی در نظر بگیریم و از سایر نهادها بخواهیم که در همان تراز، برای ساماندهی خدمات و محیط عمومی تلاش کنند.

در شرایطی که بودجه‌های کلان در نهادهای مختلف هزینه می‌شود، چرا نباید نتیجه آن در نظم شهری، رفاه عمومی و خدمات شایسته شهروندان دیده شود؟

🟦 نتیجه‌گیری:

اقدام شرکت نفت در گچساران را می‌توان «نمونه‌ای از برنامه‌ریزی ساختاری» دانست که هرچند در ابتدا جداساز به نظر می‌رسد، اما از زاویه دیگر، نشانی است از آنچه می‌توان در بقیه شهر نیز تحقق داد.

این مقاله، نگاهی واقع‌بینانه به این اقدام دارد:
✅ نه آن را مطلقاً مثبت یا منفی می‌داند،
بلکه آن را معیاری برای سنجش سایر نهادها قرار می‌دهد:
اگر می‌شود برای کارکنان شرکت نفت شهری امن، تمیز و منظم ساخت،
چرا نتوان برای مردم گچساران همین الگو را گسترش داد؟

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای