کدام کشتی، کدام دشمن؟ نبرد پرچم‌های دروغین در دریای سرخ

🖋️ تحلیل امنیت دریایی در بستر جنگ غزه و جنگ‌های نیابتی

🛑 مقدمه: دریای ناامن و کشتی‌های سرگردان

در روزهای اخیر، اخبار حمله به چند کشتی در منطقه دریای سرخ، باب‌المندب و حتی اقیانوس هند، دوباره نگاه‌ها را به یکی از مهم‌ترین نقاط استراتژیک دریایی جهان جلب کرده است. بازیگران این میدان شامل انصارالله یمن، رژیم صهیونیستی و حتی کشتی‌هایی با مالکیت غیرشفاف هستند. اما آنچه این موج تازه را خاص کرده، گزارشی است که می‌گوید یکی از کشتی‌های مورد حمله، نه توسط دشمن، بلکه توسط خود اسرائیل مورد هدف قرار گرفته است؛ اقدامی عجیب اما قابل فهم در چارچوب دکترین «پرچم دروغین».

⚓ سه حادثه، سه گره امنیتی

۱. حمله حوثی‌ها به کشتی‌ها در دریای سرخ

انصارالله یمن در ادامه کارزار «تحریم دریایی اسرائیل» اعلام کرده تا زمان پایان جنگ در غزه، هیچ کشتی مرتبط با اسرائیل یا متحدانش در امنیت نخواهد بود. در هفته گذشته دست‌کم سه کشتی هدف قرار گرفته‌اند: یک نفتکش یونانی، یک کشتی باربری پانامایی، و یک کشتی مشکوک به مالکیت اسرائیلی.

۲. حمله اسرائیل به کشتی‌های ایرانی

اسرائیل، به‌صورت غیررسمی، حملاتی به برخی کشتی‌های تحت پوشش یا مالکیت ایرانی را در اقیانوس هند یا دریای عرب سازمان داده است. هدف: نمایش قدرت دریایی و انتقال نبرد به خارج از مرزهای سرزمین‌های اشغالی.

۳. حمله به کشتی مشکوک اسرائیلی توسط… خود اسرائیل؟

گزارش‌هایی منتشر شده مبنی بر اینکه یکی از کشتی‌های هدف‌گرفته‌شده، عملاً متعلق به شبکه‌های تحت پوشش اقتصادی اسرائیل بوده اما حمله از منبع ناشناخته، یا حتی داخلی انجام شده است. این رخداد به‌ویژه پس از تناقض‌گویی‌های رسانه‌های اسرائیلی قوت گرفت.

🎯 چرا اسرائیل ممکن است کشتی خودش را هدف بگیرد؟

۱. ساخت بهانه برای گسترش جنگ

در تاریخ اسرائیل، عملیات‌های پرچم دروغین سابقه دارند. حمله به یک دارایی خودی، و سپس نسبت دادن آن به انصارالله یا ایران، زمینه روانی و دیپلماتیک برای مداخله نظامی ایجاد می‌کند.

۲. جلب حمایت غرب

هدف از چنین سناریویی می‌تواند بسیج افکار عمومی اروپا و آمریکا برای همراهی در عملیات دریایی یا فشار بر ایران باشد. اسرائیل همواره تلاش کرده خود را قربانی جلوه دهد تا دستش برای اقدام بازتر شود.

۳. پنهان‌سازی یک شکست اطلاعاتی

ممکن است کشتی حامل محموله حساس یا غیرقانونی بوده و خطر افشای آن وجود داشته است. در این‌صورت، نابودی کشتی توسط خودی‌ها، از لو رفتن اطلاعات یا تجهیزات حساس جلوگیری می‌کند.

۴. ایجاد شک و دودلی در دشمن

اگر مقاومت نتواند دقیق تشخیص دهد که کشتی دشمن را زده یا نه، دقت عملیاتی‌اش کاهش می‌یابد. این بخشی از جنگ روانی پیچیده‌تری است.

🧩 چشم‌انداز: نبرد پرچم‌های دروغین یا آتش واقعی؟

در صحنه‌ای که هم انصارالله از «جنگ دریاها» استفاده می‌کند، هم اسرائیل به بازی‌های اطلاعاتی پناه می‌برد، حقیقت به راحتی گم می‌شود. تنها چیزی که روشن است، تداوم ناامنی در خطوط تجاری و تنش شدید در تنگه‌های حیاتی مانند باب‌المندب است.

در این میان، امارات، عربستان، حتی اروپا، بیش از آن‌که بازیگران درگیر باشند، گیرندگان پیام هستند: یا برای توقف جنگ در غزه فشار می‌آورید، یا تجارت دریایی‌تان بهایش را خواهد پرداخت.

🔻 نتیجه‌گیری:

جنگ غزه به دریا کشیده شده؛ و در این میدان مه‌آلود، حتی پرچم‌ها نیز دروغ می‌گویند. دریای سرخ، دیگر تنها گذرگاه نفت نیست؛ میدان تقابل تاکتیکی، سایبری، تبلیغاتی و شاید در آینده‌ای نه‌چندان دور، جنگ مستقیم دریایی خواهد بود.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای