واگذاری جزایر سه‌گانه؛ خیانت آشکار یا شایعه‌ای برای فشار بر ایران؟

جزایر سه‌گانه ایران ـ ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک ـ بار دیگر در کانون جنگ رسانه‌ای قرار گرفته‌اند. شایعاتی درباره «واگذاری» یا «معامله» این جزایر منتشر شده که بیشتر به یک پروژه سیاسی شباهت دارد تا یک واقعیت. اما چرا هر از چندی این شایعات اوج می‌گیرند؟ اهمیت این جزایر برای ایران و امارات چیست؟ و چرا سخن گفتن از واگذاری، چیزی جز خیانت به تاریخ و منافع ملی ایران نیست؟

امارات؛ سرزمینی با ریشه در ایران

کشوری به نام «امارات متحده عربی» تنها از سال ۱۹۷۱ موجودیت یافته است. پیش از آن، این منطقه مجموعه‌ای از شیخ‌نشین‌های کوچک بود که در طول قرون مختلف، زیر نفوذ و حاکمیت ایران قرار داشتند. شیوخ جنوب خلیج فارس باج‌گزار ایران بودند و حتی با حکم والیان ایرانی بر سر کار می‌ماندند.

اسناد بریتانیایی موجود نشان می‌دهد که حتی استعمار انگلیس نیز حاکمیت تاریخی ایران بر جزایر سه‌گانه را پذیرفته بود. با این حال، امارات نوپا در سال‌های بعد تلاش کرد ادعای تازه‌ای بسازد و آن را به یک مطالبه سیاسی تبدیل کند.

پروژه «بهانه جنگ برای بخشیدن»

قدرت‌های خارجی با حمایت از این ادعا، در حال اجرای یک پروژه خطرناک‌اند: ساختن بحران برای مشروعیت‌بخشی به واگذاری. این روش بر پایه «بهانه جنگ» بنا شده است؛ ابتدا تهدید و فشار رسانه‌ای ایجاد می‌شود، سپس این‌گونه القا می‌گردد که برای جلوگیری از جنگ، ایران باید امتیاز بدهد.

اما حقیقت روشن است: جزایر سه‌گانه نه قابل معامله‌اند، نه قابل واگذاری. پذیرش چنین ایده‌ای یعنی باز کردن راه برای جنگ‌های آینده، نه صلح.

خیانت آشکار؛ از تحریف تاریخ تا تهدید امنیت

هر بار که بحث واگذاری جزایر مطرح می‌شود، در واقع دو خیانت همزمان در حال رخ دادن است:

• خیانت به تاریخ ایران: جزایر سه‌گانه سند حضور تاریخی ایران در خلیج فارس‌اند. انکار آنها به معنای پاک‌کردن حافظه تاریخی ملت است.
• خیانت به امنیت ملی: این جزایر در دهانه تنگه هرمز واقع شده‌اند؛ جایی که یک‌سوم نفت جهان از آن عبور می‌کند. تضعیف موقعیت ایران در این نقطه یعنی به خطر افتادن امنیت ملی و اقتصادی کشور.

اهمیت استراتژیک جزایر سه‌گانه

چرا ایران تا این حد بر جزایر سه‌گانه حساس است؟ پاسخ در موقعیت ژئوپلیتیکی آنها نهفته است:

• دهانه تنگه هرمز: ایران با این جزایر عملاً کلید ورود به خلیج فارس را در دست دارد.
• امنیت انرژی جهان: بخش عمده نفت صادراتی جهان از این مسیر می‌گذرد. ایران با حضور در این جزایر قدرت بازدارندگی دارد.
• ابعاد نظامی: این جزایر همانند سپری طبیعی در برابر تهدیدات خارجی عمل می‌کنند.
• بُعد سیاسی برای امارات: امارات با تکرار این ادعا می‌خواهد هویت سیاسی و جایگاه منطقه‌ای خود را تقویت کند.

چرا شایعات درست در زمان‌های حساس اوج می‌گیرند؟

جالب آن است که هر بار، شایعات واگذاری در دوره‌های خاص اوج می‌گیرند:

• مذاکرات هسته‌ای ایران
• تنش‌های تهران با واشنگتن یا تل‌آویو
• بحران‌های انرژی در بازار جهانی

این هم‌زمانی تصادفی نیست. پروژه «جزایر سه‌گانه» عملاً ابزار فشار روانی بر ایران است؛ ابزاری برای متزلزل کردن مواضع تهران در بزنگاه‌های حساس سیاسی.

ملت ایران؛ خط قرمز در برابر معامله

جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک برای ایران تنها چند قطعه خاک نیستند. آنها نماد غرور ملی، هویت تاریخی و امنیت راهبردی کشورند. واگذاری یا حتی مذاکره بر سر آنها، مساوی است با معامله بر سر آینده ایران.

ملت ایران نشان داده است که بر سر خاک خود با هیچ قدرتی معامله نمی‌کند. این جزایر همان‌قدر بخشی از ایران‌اند که تهران، اصفهان یا شیراز. شایعات رسانه‌ای و فشار سیاسی نیز نمی‌تواند این واقعیت را تغییر دهد.

جمع‌بندی

واگذاری جزایر سه‌گانه نه‌تنها یک خطای استراتژیک، بلکه خیانتی آشکار به تاریخ و منافع ملی ایران است. طرح چنین موضوعی بیش از آنکه واقعیت داشته باشد، بخشی از جنگ روانی دشمنان است. برای ایران، این جزایر خط قرمز هستند؛ و هیچ حکومتی حق معامله بر سر آنها را ندارد.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- پژوهشگر و تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک و رسانه‌ای