تغییر سرمربی نفت و گاز گچساران ؛ نوشدارو پس از سقوط؟

 تحلیلی با لحن انتقادی و تند  (نه اتهام‌زنی یا بیان ادعاهای اثبات‌نشده)

تغییر سرمربی؛ نوشدارو پس از سقوط؟

برکناری محمود فکری شاید ساده‌ترین تصمیم مدیران نفت و گاز گچساران باشد، اما قطعاً سخت‌ترین پرسش را بی‌پاسخ می‌گذارد؛ آیا تمام مشکلات این تیم روی نیمکت خلاصه می‌شد؟

وقتی تیمی از ابتدای فصل با ضعف در جذب بازیکن، ناهماهنگی در ترکیب، اختلافات داخلی و افت تدریجی عملکرد مواجه است، نمی‌توان همه ناکامی‌ها را تنها به نام سرمربی نوشت. مدیران باشگاه امروز از حمایت مالی، پرداخت بیش از ۷۰ درصد مطالبات و فراهم بودن امکانات سخن می‌گویند، اما اگر همه چیز تا این اندازه مطلوب بوده، چرا تیم هفته به هفته از مسیر موفقیت دورتر شد؟

تناقض‌ها از همین جا آغاز می‌شود. از یک سو مدیرعامل تأکید می‌کند که باشگاه بهترین حمایت مالی را داشته و مشکل از کادر فنی بوده است؛ از سوی دیگر، محمود فکری مسائل مالی و تأثیر آن بر تمرکز بازیکنان را یکی از عوامل افت تیم می‌داند. این دو روایت متناقض، بیش از آنکه پاسخ‌گوی افکار عمومی باشد، این پرسش را ایجاد می‌کند که واقعیت در رختکن نفت و گاز چه بوده است؟

از سوی دیگر، رئیس هیأت فوتبال به صراحت از ضعف در برنامه‌ریزی ابتدای فصل، نحوه جذب بازیکنان و اختلافات میان کادر فنی و برخی بازیکنان سخن می‌گوید. اگر این مشکلات از ماه‌های نخست فصل وجود داشته، چرا مدیران باشگاه تا رسیدن تیم به آستانه بحران صبر کردند؟ آیا مدیریت بحران یعنی تصمیم‌گیری در آخرین لحظه و زمانی که تنها سه هفته تا پایان لیگ باقی مانده است؟

سپردن تیم به مربیان بومی می‌تواند تصمیمی قابل احترام باشد، اما این اقدام بیش از آنکه یک برنامه فنی بلندمدت باشد، به یک واکنش اضطراری شباهت دارد. سه هفته پایانی فصل زمان آزمون و خطا نیست؛ زمان جبران اشتباهاتی است که در ماه‌های گذشته رخ داده است.

واقعیت این است که فوتبال حرفه‌ای تنها با تغییر سرمربی اصلاح نمی‌شود. وقتی ساختار تصمیم‌گیری، فرآیند جذب بازیکن، مدیریت رختکن و برنامه‌ریزی فصل با ایراد همراه باشد، تغییر روی نیمکت صرفاً صورت مسئله را پاک می‌کند، نه اینکه آن را حل کند.

اگر نفت و گاز گچساران موفق به حفظ سهمیه شود، نباید این موفقیت بهانه‌ای برای فراموش شدن اشتباهات مدیریتی فصل جاری باشد. باشگاهی که از حمایت مالی مناسب، پشتوانه صنعتی و ظرفیت قابل قبول برخوردار است، نباید هر فصل برای بقا بجنگد.

هواداران امروز بیش از آنکه منتظر مقصر باشند، منتظر پاسخ هستند؛ پاسخ به این سؤال که چه کسی مسئول تصمیم‌های اشتباه ابتدای فصل است؟ چه کسی پاسخگوی از دست رفتن فرصت‌ها خواهد بود؟ و مهم‌تر از همه، چه تضمینی وجود دارد که فصل آینده همین چرخه تکرار نشود؟

اگر مدیران باشگاه قصد دارند اعتماد از دست‌رفته را بازگردانند، باید به جای انداختن همه بار مسئولیت بر دوش یک سرمربی، سهم خود را نیز در ناکامی‌های این فصل بپذیرند. در فوتبال حرفه‌ای، موفقیت و شکست محصول عملکرد یک نفر نیست؛ نتیجه مجموعه‌ای از تصمیم‌های مدیریتی، فنی و اجرایی است که مسئولیت آن میان همه ارکان باشگاه تقسیم می‌شود.

نویسنده:عقل_خاکستری