مطالبه‌گری در گچساران؛ از وعده‌ها تا واقعیت

مطالبه‌گری در گچساران؛ از وعده‌ها تا واقعیت

اجتماع اخیر شماری از شهروندان گچسارانی در فرمانداری، یک نشانه روشن از افزایش سطح مطالبه‌گری جامعه محلی بود.

مردمی که مشکلاتی چون ناترازی برق، افت فشار آب و بیکاری جوانان را مستقیم و بی‌پرده با فرماندار در میان گذاشتند، نشان دادند که دیگر حاضر نیستند در برابر مسائل زیرساختی سکوت کنند.

ایوب مقیمی، فرماندار گچساران، در این نشست کوشید با سعه صدر و شفافیت به دغدغه‌ها پاسخ دهد.

او مشکلات مردم را «به‌حق» خواند و حتی خود را در رنج آنان شریک دانست؛ از قطعی برق خانه‌اش گفت تا گرفتاری‌های ناشی از فرسودگی خطوط آبرسانی. چنین صراحتی در کلام یک مسئول، می‌تواند گامی مثبت در مسیر اعتمادسازی باشد.

اما فراتر از همدلی، آنچه امروز مردم از مسئولان انتظار دارند، راهکارهای عملی و زمان‌بندی مشخص است.

وقتی فرماندار وعده می‌دهد که خط لوله فرسوده تعویض خواهد شد یا بیمارستان‌ها به ژنراتور اضطراری مجهز می‌شوند، جامعه به‌حق می‌پرسد: چه زمانی؟ با چه بودجه‌ای؟ و تحت چه نظارتی؟

موضوع اشتغال نیز بخش دیگری از سخنان مقیمی بود. او از ورود سرمایه‌گذاران بزرگ و آغاز طرح‌هایی خبر داد که می‌تواند برای بیش از شش هزار جوان شغل ایجاد کند.

بی‌شک چنین طرح‌هایی اگر به مرحله اجرا برسند، نقطه عطفی در توسعه گچساران خواهند بود. اما تجربه نشان داده است که مردم بارها وعده‌های مشابه شنیده‌اند؛ بنابراین بدون شفافیت درباره سرمایه‌گذاران و زمان‌بندی پروژه‌ها، این سخنان در معرض بی‌اعتمادی قرار می‌گیرد.

با همه اینها، نمی‌توان نادیده گرفت که پاسخ مستقیم فرماندار به مردم در جمع عمومی اقدامی مثبت است؛ اقدامی که اگر با پیگیری مداوم همراه شود، می‌تواند سرمایه اجتماعی از دست‌رفته را بازگرداند.

گچساران با منابع غنی نفتی، آبی و صنعتی، ظرفیت آن را دارد که از بیکاری و محرومیت فاصله بگیرد.

شرط لازم اما روشن است: شفافیت در گفتار باید با جدیت در عمل پیوند بخورد.

در نهایت، اجتماع اخیر را می‌توان هم یک هشدار اجتماعی و هم یک فرصت مدیریتی دانست.

هشداری که نشان می‌دهد مشکلات زیربنایی به نقطه حساس رسیده‌اند، و فرصتی که می‌تواند نقطه آغاز تغییر باشد؛ اگر وعده‌ها روی زمین نمانند.

نویسنده:عقل_خاکستری