فحاشی سازمان‌یافته؛ وقتی سکوهای فوتبال به میدان جنگ اجتماعی تبدیل می‌شوند

این یک تحلیل رسانه‌ای منسجم علیه پدیده «فحاشی سازمان‌یافته» است:

فحاشی سازمان‌یافته؛ وقتی سکوهای فوتبال به میدان جنگ اجتماعی تبدیل می‌شوند

آنچه این روزها در فضای مجازی و برخی رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور در حال ترویج است، نه «آزادی بیان» است و نه «تخلیه هیجانی». ما با پدیده‌ای روبه‌رو هستیم به‌نام فحاشی سازمان‌یافته؛ پروژه‌ای هدفمند برای تخریب سرمایه اخلاقی و برهم‌زدن وفاق ملی در ایران.

فحاشی همیشه بوده؛ اما این بار فرق دارد

در فرهنگ فوتبال، فحاشی هواداری سابقه داشته است؛ پدیده‌ای محدود به سکو، زمان مسابقه و هیجان جمعی.
اما امروز همان ادبیات سکو، آگاهانه به سطح جامعه، سیاست، رسانه و زندگی روزمره کشیده می‌شود.

این یک انتقال طبیعی نیست؛ یک جابجایی مهندسی‌شده است.

هدف اصلی: فروپاشی اخلاق گفت‌وگو

فحاشی سازمان‌یافته یک کارکرد مشخص دارد:
حذف عقلانیت از فضای عمومی.

وقتی فحش جای تحلیل را می‌گیرد:

• گفت‌وگو می‌میرد
• استدلال بی‌ارزش می‌شود
• جامعه به دو قطب خشمگین تقسیم می‌شود

در چنین فضایی، دیگر مهم نیست چه کسی حق دارد؛ مهم این است چه کسی صدایش بلندتر و فحشش رکیک‌تر است.

نقش رسانه‌ها؛ عادی‌سازی خشونت کلامی

برخی رسانه‌ها، از جمله رسانه‌هایی مانند اینترنشنال، پا را فراتر گذاشته‌اند و تلاش می‌کنند فحاشی را نه‌تنها عادی، بلکه مفید معرفی کنند؛ حتی با برچسب‌های شبه‌روانشناسانه مثل «برای سلامتی خوب است».

این یک خطای ساده رسانه‌ای نیست؛ نرمال‌سازی خشونت کلامی است.
رسانه‌ای که فحاشی را ترویج می‌کند، به‌دنبال آگاهی‌بخشی نیست؛ به‌دنبال تخلیه کنترل‌نشده خشم جمعی است.

سلبریتی‌ها؛ از سرمایه اجتماعی تا ابزار پروژه

ورود برخی چهره‌های ورزشی و هنری به فحاشی علنی، یک زنگ خطر جدی است.
سلبریتی‌ای که به‌جای نقد، فحش می‌دهد:

• مخاطب را آگاه نمی‌کند
• مطالبه‌گری نمی‌سازد
• فقط نفرت تولید می‌کند

در جنگ شناختی، چنین افرادی ـ آگاه یا ناآگاه ـ به مهره‌های مصرفی تبدیل می‌شوند؛ پرصدا، زودسوز و قابل استفاده برای رسانه‌های بیرونی.

چرا وفاق ملی هدف گرفته شده؟

ایران بارها نشان داده که با اختلاف‌نظر، فشار اقتصادی و حتی بحران سیاسی کنار می‌آید؛
اما آنچه می‌تواند یک جامعه را از درون فروبپاشد، سقوط اخلاق جمعی است.

فحاشی سازمان‌یافته دقیقاً همین نقطه را هدف می‌گیرد:

• شکستن احترام متقابل
• تخریب اعتماد اجتماعی
• تبدیل هم‌وطن به دشمن

وقتی «دیگری» فقط فحش می‌خورد، دیگر شنیده نمی‌شود.

جامعه چرا همراهی نمی‌کند؟

با وجود حجم بالای فحاشی در شبکه‌های اجتماعی، یک واقعیت مهم وجود دارد: این موج عمیق نشده است.

دلیلش روشن است:

• جامعه ایران هنوز فحش را نشانه شجاعت نمی‌داند
• مردم تفاوت اعتراض با عقده‌گشایی را می‌فهمند
• سواد رسانه‌ای، بالاتر از آن است که هر هیجانی را بپذیرد

به همین دلیل، فحاشی زیاد دیده می‌شود، اما به جریان غالب تبدیل نمی‌شود.

جمع‌بندی

فحاشی سازمان‌یافته:

• ابزار اعتراض نیست
• نشانه آزادی نیست
• درمان اجتماعی نیست

این پدیده، یک سلاح روانی برای تخریب وفاق ملت ایران است؛
سلاحی که با صدای بلند کار می‌کند، اما ریشه عمیق ندارد.

پاسخ جامعه به این پروژه نه فحش متقابل، بلکه بازگشت به عقلانیت، نقد مستدل و حفظ اخلاق عمومی است.

نویسنده:امین کائیدی شادگان- تحلیلگر مسائل ژئوپلیتیک