کرونا نیوز؛

 

یکی از مهمترین عواملی که قضاوت را آسان و بدیهی می نماید. “گذر زمان”است.در متن حوادث و گرد و خاک ناشی از آن تشخیص صحنه و حق بسیار دشوار است.

می توان گفت کسانی که در حین اتفاقات و پدیدهای به ظاهر پیچیده، مسیری که آیندگان بر درستی آن صحه می گزارند را انتخاب می کنند انگشت شمارند.

اما کسانی که بعداز فروکش کردن التهابات واتفاقات قضاوت صحیح می نمایند بسیار زیادند.

مصداق تشخیص به موقع ودر بدو اتفاق، ایمان آوردن امیرالمؤمنین به پیامبر است.مصداق گم نکردن مسیر در طی۷۵سال مبارزه عمار است.

اکنون بعداز ۱۴۰۰سال به راحت ترین روش ممکن خوارج را باطل می داریم.با یقین، ایستادگان مقابل ابا عبدالله الحسین علیه السلام را باطل می داریم.اما یواشکی می پذیریم که اگر ما هم آنجا بودیم محل استقرارمان معلوم نبود.

امیرالمؤمنین را از نهروان و امام حسین را از صحنه کربلا برای چند لحظه از ذهنتان حذف کنید.

حال سپاه دو طرف را بررسی کنید چه تفاوتی با هم دارند؟
هردو مسلمان هستند
هر دو نماز می خوانند
هر دو روزه می گیرند
هر دو حافظ قرآن هستند
بعضی از هر دو سپاه نشانه های جهاد وجانبازی در بدنشان هست.
هر دو به دنبال کسب قرب الهی هستند.

اما چرا ما امروز یک طرف را باطل و جهنمی می دانیم؟

پاسخ یک جمله است:یک طرف قبله و جهت داشتند یا بهتر بگوییم علی و حسین(ع)داشتند و طرف دیگر نداشت.به همین دلیل همه مثبت های عبادی و اعتقادی طرف مقابل را هم بی ارزش می دانیم.

دیروز که ضمیر اصلی سخنان رهبری احمدی‌نژاد شناخته شد دیدم یکی از جوانان مومن به انقلاب اسلامی دچار بحران تحلیل شده و ریش خود را تراشیده وعلت را این اعلام کرده که فردای قیامت مرا جز یاران خمینی قرار ندهند اما به خاطر همراهی با ظلم بازخواست شوم.

چرا برادرم؟! تاریخ تجربه انباشته شده بشر خصوصا مسلمانان است رجوع به آن، شاخص ها و معیارها را یادآوری می نماید.

عدالت از مگزک سلاح امیرالمؤمنین می گذشت نه از خواندن مستقیم قرآن که خوارج حرفه‌ای تر از یاران علی می خوانند.به همین دلیل امیرالمؤمنین به ابن عباس گفت در مذاکره با خوارج از قرآن سخن نگو، فقط از پیامبر بگو.

انتهای پیام/
امین کائیدی شادگان